Mijn handschrift verdwijnt. Zoals een herinnering kan verdwijnen, ongemerkt, geleidelijk en toch plotseling. Het ene moment is het er, het volgende is het weg. Wat een jaar of twee geleden nog alleszins leesbaar gekrabbel was, is nu even leesbaar als spijkerschrift. Dagboeknotities, boodschappenlijstjes, aantekeningen in de marge van een verhaal dat ik geschreven heb; het is al weg en betekenisloos voordat het op papier staat.
Op internet zijn verhalen te vinden van andere Parkinson-patiënten. Het gehannes met het handschrift, en vaak ook met de toetsen van een pc, is voor velen het eerste signaal dat er iets mis is. Kramp in de vingers van de schrijfhand. Te weinig controle. Het vermoeden van rsi. En het meest verontrustende: wat je ook doet, hoeveel tijd je ook neemt, steeds blijkt dat je minder leesbaar schrijft dan je dacht.
Lees verder →