Sinds ik ziek ben gaat het stukken beter

Frénk van der Lindens mond viel open toen ik doodgemoedereerd zei dat ik een deadline had. We zaten in de studio van Radio Kunststof, eind vorig jaar. Ik praatte over de kunst van het verhalen vertellen en vooral over Pistoolvinger. Ik bedoelde er niets mee, maar zo’n opmerking over een deadline wordt snel verkeerd begrepen in een gesprek over een ongeneeslijke ziekte en de dood.

Lees verder Sinds ik ziek ben gaat het stukken beter

Op één been kun je niet staan

Nauwelijks schrijf ik nog, maar mijn linker wijsvinger doet steeds eigenzinniger alsof er nog een verhaal verteld moet worden, alsof ik mijn boek niet van de week heb ingeleverd bij mijn uitgever. Meer nog dan mijn schommelende kop en scheve voetzool is die gedurig pingelende vinger de aanzegger van de overbeweeglijkheid die mij nog te wachten staat. Alleen die pistoolvinger tikt nog.

Lees verder Op één been kun je niet staan

Pistoolvinger: column in Relevant

Dit jaar schrijf ik drie keer een column voor wat het meest onwaarschijnlijke platform moet zijn. Het kwartaalblad Relevant, tijdschrift van de Nederlandse Vereniging voor een Vrijwillig Levenseinde (NVVE); in die afkorting schemert nog het woord euthanasie door. Het blad is ook online te vinden.

 

Het is een van de vele voorstudies van mijn boek Pistoolvinger. Het goede nieuws: dat boek is af, afgezien van het commentaar dat de vier laatste meelezers nog leveren. Voor juli lever ik het in bij uitgever Atlas/Contact

De tarotkaarten van de wanhoopswinkel

Mijn zusje belde. Ze was twee weken in Bolivia. Ontmoette daar een man aan wie ze meteen zag dat hij heeft wat ik heb. Die man slikte niet de standaardpillen als levodopa en ropinirol, maar had baat bij medicijnen waarover in degelijke maar alternatieve medische tijdschriften is gepubliceerd. Of ik dat wilde lezen. Stuur maar op, zei ik, dan leg ik het op het stapeltje Wanhoop.

Lees verder De tarotkaarten van de wanhoopswinkel

De dorst is groter dan het verval

Doe mij maar witte wijn. Een glas chardonnay. Hoeft niet duur te zijn, mag per liter van de buurtwinkel, want sinds ik me beperk tot een fles per dag moeten het wel héle flessen zijn. Wijn om een uur of vijf in de middag, als de pillen uitgewerkt raken, verdooft de zanikende pijn en doet me dat trekken in mijn been en die droge mond vergeten. Doet me alles vergeten.

Lees verder De dorst is groter dan het verval

Half een man

Nooit goed geweest in feestjes. Ongezellige man, ik. Maar als B. zijn verjaardag viert neem ik de boemel naar Assen en struikel ik naar zijn voordeur. ‘Sta je hier al lang?’ grijnst B. als hij me binnenlaat. Welnee, zeg ik, maar het had zomaar gekund, want de helft van mij durft niet zo goed. De andere helft duwt hem twee romans in handen, Under the volcano en Heart of darkness. Dat zal ’m leren.

Lees verder Half een man