Henk Blanken

Print Friendly, PDF & Email

De Leugen Draait Door

4 oktober 2008 Geen categorie 10

M

wah. Gisteravond bij De Leugen Regeert minder goed kunnen uitleggen wat ik wilde dan de bedoeling was. Ik “zat er niet lekker in”, zoals ze dat in sportkringen zeggen. Versprak me, werd verrast door het standpunt van “de mediaraad”, en deed me van de weeromstuit gereformeerder en stelliger voor dan ik wilde zijn.

Waar ging het over? Dit: mag je van de media verwachten dat ze jou, jaren nadat je aan een artikel hebt meegewerkt als geinterviewde, ook weer vergeten? Als je last hebt van dat artikel van toen, omdat het nog steeds op internet staat, en gevonden wordt met Google, moet de krant jouw naam dan weghalen als jij dat vraagt?

Ik heb over zo’n zaak een advies geschreven voor de Raad voor de Journalistiek dat grotendeels is overgenomen. In de regel, zegt de Raad, hoeft een krant niet tegemoet te komen aan zo’n wens. Het maatschappelijke belang van archieven waarop je kunt vertrouwen, is belangrijker, tenzij er zwaarwegende belangen zijn.

Het is al moeilijk, bleek me gisteren, om uit te leggen dat er een maatschappelijk belang gemoeid is met integere archieven. Maar als je gaat discussieren over individuele gevallen, verlies je het altijd. Ik wilde duidelijk maken dat er uiteraard omstandigheden zijn waardoor je iemand moet anonimiseren (het Volkskrant-voorbeeld zou zo’n geval kunnen zijn, maar dat moest nog wel blijken). Maar ik wilde vooral uitleggen dat het zo moeilijk is te bepalen waar je de grens legt.

AFSLUITEN DAN MAAR

Heel raar en bijna verbijsterend vond ik de oplossing waarmee Lia van Bekhoven als lid van de Mediaraad kwam. De Londen-corerspondente suggereerde, vooral na afloop, het archief van kranten op internet dan maar te sluiten, en voor de volledige waarheid door te verwijzen naar het oude krantenarchief. Wie echt zijn best zou doen, zou dan ook wel aan zijn gerief worden geholpen.

Ik heb een advies gelezen van een jurist, Wouter Hins, dat op hetzelfde neerkomt. Maak archieven, als ze mensen in de weg zitten, dan maar onzichtbaar voor Google. Dan bestaan ze nog wel, zijn ze zelfs integer, maar doen ze geen kwaad meer.

Het onbegrijpelijke hieraan vind ik hoe deze critici zich vergissen in de betekenis van krantenarchieven, of beter: in The Long Tail van het nieuws. Een artikel dat nu wordt gepubliceerd over het nieuws van vandaag, heeft een goede kans nog jarenlang te worden gelezen door mensen die op internet informatie zoeken. Het wordt uiteindelijk vaker als “archiefmateriaal” geraadpleegd dan als “breaking news”. Met dien verstande dat de meest Googleaars dat onderscheid niet hanteren.

Voor hele  generaties nieuwe mediaconsumenten zijn de archieven van kranten, het oude nieuws dus, een wezenlijk onderdeel van hun kijk op de wereld. Oud nieuws en nieuw nieuws lopen door elkaar heen. Als journalisten het belangrijk vinden dat ze in de krant bekend staan als betrouwbaar, moeten ze dat op internet ook belangrijk vinden.

Nog belangrijker zelfs. Want internet heeft, terecht of niet, de reputatie dat er zoveel onzin op staat. Daar moeten journalisten zich van onderscheiden doordat ze hun archieven serieus nemen, en openstellen voor hun lezers. Daarin past niet dat je bij kleinigheden al meebuigt met een betrokkene die vergeten wil worden.

Wel past erin dat je mensen die je interviewt wijst op het feit dat archieven op internet blijven bestaan. En uiteraard betekent het dat je fouten in oude artikelen rechtzet met correcties bij het artikel zelf.

Reacties zijn gesloten.