Wikileaks en de pers

Journalistiek verandert onder je handen. Terwijl wij debatteren over de vraag hoe transparant de pers en de overheid moeten zijn, neemt een statenloze, ongrijpbare organisatie de rol van waakhond over. Hadden we Wikileaks niet zelf kunnen bedenken, of is het juist goed dat die organisatie doet wat journalisten niet kunnen? En welke rol houdt de pers?

Jeff Jarvis heeft Alan Rusbridger, hoofdredacteur van The Guardian, precies die vraag gesteld. We kunnen het beter gescheiden houden, aldus Rusbridger

Wikileaks does things the paper wouldn’t want to do or couldn’t do. And a paper is easier to attack by governments and companies; it has greater liability than a stateless news organization, as Jay Rosen calls them. “I think the Afghan leaks make the case for journalism,” Rusbridger said. “We had the people and expertise to make sense of it.”

De pers, zegt Jarvis, moet inderdaad precies dat doen: achtergronden en inzicht geven bij zoiets als Wikileaks. Journalisten hoeven niet langer zelf alles te doen als het om onderzoeksjournalistiek gaat – maar dat was vroeger ook niet zo: maar al te vaak steunden verslaggevers op actiegroepen of ngo’s.

Journalistiek wordt een zaak van samenwerking. De kracht van de pers zit niet meer in het verspreiden van nieuws (dat kan op internet aanzienlijk efficienter), maar in het duiden en vertellen van verhalen.

Stem of voeg toe aan :

1 Comment on Wikileaks en de pers

  1. Maar vertelt Wikileaks het verhaal niet ook?

Leave a comment

Your email address will not be published.

*