Henk Blanken

Print Friendly, PDF & Email

Carels hoofd

30 november 2012 Geen categorie 1

Als Carel praat, praat de tafel mee. Alles beweegt aan Carel, zijn handen en voeten, zijn armen en benen. Hij plukt aan het vel in zijn hals, slaat onder tafel zijn benen over elkaar, vouwt zijn armen voor zijn borst, opdat het in godsnaam eventjes stopt, dat heftige bewegen.

We zitten aan zijn keukentafel. Het is juni. We praten anderhalf uur over zijn leven met Parkinson en zijn beslissing deze zomer een hersenoperatie te ondergaan. Ze gaan twee elektroden in zijn hoofd implanteren, en een pacemaker in zijn zij.

Over die “diepe hersenstimulatie” zou ik een verhaal schrijven. Net als zijn neuroloog en de hersenchirurg van het UMCG die de operatie gaat doen, is Carel ervan overtuigd dat artsen vaak te lang wachten voordat ze kiezen voor DBS, ofwel deep brain stimulation.

Tot voor enkele jaren was het een therapie voor patiĆ«nten in het laatste stadium van Parkinson. Carel was 45, had “pas” zeven jaar de ziekte, maar werd van de medicijnen of “zo gek als een deur”, of “overbeweeglijk”. Met een DBS-operatie zou hij misschien tien jaar langer min of meer normaal kunnen functioneren.

Carel is een dappere man. Niet alleen omdat hij kiest voor een hersenoperatie waarvoor menig Parkinsonpatiƫnt terugdeinst. Carel is dapper omdat hij er vol overtuiging aan begint, zijn lot in eigen hand neemt, voor zover zijn ziekte hem dat toestaat. En ik vind het dapper dat hij zijn verhaal wil laten vertellen in de krant.

Morgen verschijnt Carels hoofd in Dagblad van het Noorden en de Leeuwarder Courant. Het verhaal van een operatie. Een half jaar heb ik Carel en zijn artsen gevolgd. En uiteindelijk was ik bij de ingreep in het UMCG. Waarna ik nog drie maanden heb gewacht, omdat pas na die tijd duidelijk is hoe effectief de ingreep is.

Reacties zijn gesloten.