Henk Blanken

Print Friendly, PDF & Email

Ooit staat de scootmobiel op je te wachten

5 november 2016 Leven 0

Ooit komt de eerste keer. En laat mijn scootmobiel nou in een Bauhaus staan. Te leen. Twee identieke exemplaren. Het is misschien wat wrang, maar geloof me, meesjokken door zo’n woonwarenhuis was ook geen optie.

Aftakelen gaat in scenes, zoals elk goed verhaal. Aan het eind van zo’n scène is alles anders. En dan volgt de cliffhanger. Eens zien wat hem nu nog te wachten staat.

Aftakelen is ook een Mariaprocessie. Twee stappen vooruit, een achteruit. Maandag ben ik in het UMCG om apomorfine injecties uit te proberen. Geen pijnstillers maar parkinsonpillen. Die de pijn moeten wegnemen.

Ik heb nu honderd dagen kramp. Sinds begin augustus. Van mijn lage rug tot in de holte van mijn voeten, van mijn nek tot in mijn ellebooggewricht en lager, tot in mijn tintelende wijsvinger.

Verzengende pijn. Ik blaas. Ik zucht. Ik pis met mijn ogen dicht. Ik kan niet meer staan, in elk geval niet ’s ochtends en ook niet na vijf uur ’s middags. Als opstaan niet gaat, laat ik mij terugvallen op mijn bed. Pijn is als je desondanks moet plassen.

Die foto bij Bauhaus. Open mond. Effen blik. Maskergelaat? De waarheid is ook dat ik best tevreden was, en als een kind zo gelukkig langs de vloertegels scheurde, tussen de badkamers door manoeuvreerde, en bij het deurbeslag bijna een Bauhausmedewerker van zijn sokken reed.

We gaan in een nieuw huis wonen, dat drempelloos en met bredere deuren wordt opgeleverd. Oud worden is niet voor watjes.