Henk Blanken

Print Friendly, PDF & Email

Brief aan Carel Dolman

7 maart 2017 Leven 0

Beste Carel,

 

Wij vragen niet snel aan elkaar hoe het nu met ons gaat. Dat doen de anderen al genoeg en op z’n best komt het antwoord in de buurt van ‘gestaag bergafwaarts’. Parkinson is nu eenmaal progressief en een pil om dat gestage proces van aftakeling te stoppen moet nog uitgevonden worden. Ik bespaar mijn kennissen meestal de details, de pijnlijke kramp en de obstipatie, mijn onzekere lopen. Mijn vrienden vertel ik meer. Hoe moedeloos een mens wordt van dat eeuwige knikkebollen. Hoe de dystonie in mijn linkerhand het schrijven in de weg zit.

‘Verder gaat het geweldig,’ zeg ik er altijd bij. En al verzwijg ik dat ik vaker dan voorheen chagrijnig ben, helemaal gelogen is het niet. Ik geniet van het leven.

En jij, Carel?

Nog steeds dat afgetekende gelaat in die karakteristieke Friese kop? Nog altijd zo rustig als na je hersenoperatie in het UMCG, nu bijna vijf jaar geleden? Mors je nog steeds niet met de koffie? Hoe gaat het met Jolanda? En je jongens – dat zijn twee al bijna volwassen mannen, neem ik aan? Wintersport? Zeilen? Elfsteden?

Sinds een dag of drie denk ik weer meer aan je. We hebben dezelfde neuroloog, zoals je weet. Afgelopen week was ik bij hem. Binnen de kortste keren stelde hij vast hoe het met me gaat.

Van vrienden weet ik dat ze schrikken als ze me een tijdje niet hebben gezien – en dat niet uitspreken, uit piëteit denk ik. Ik strompel, leun op mijn stok, val van mijn fiets of duikel bij een ondiep gootje met rollator en al voorover. Mijn linkerarm doet alsof hij niet helemaal bij mijn romp wil horen. Ik mors wijn, ik mors speeksel, ik mors woorden.

En god ja, dat schudden van mijn kop. Ik kan er niet naar kijken, zoals ik vijf jaar geleden jouw overbeweeglijkheid niet kon aanzien – en er tegelijkertijd, als was je een act uit een negentiende-eeuws rariteitencircus, mijn blik niet vanaf kon houden.

Met je hersenoperatie – deep brain stimulation – kocht je tijd. De ingreep genas je niet van je parkinson. In ruil voor de kroon die op je kale hoofd werd vastgeschroefd – drie millimeter diep, vertel ik er graag bij – en de twee gaten in je schedel – geboord terwijl je bij kennis was –, zou je vijf goede jaren terugkrijgen, als ik mij niet vergis. Zijn dat er ook werkelijk al bijna vijf geworden? Doet de afstandsbediening het nog waarmee je het kastje in je buik aanstuurt dat elektrische stroompjes zendt naar de substantia nigra, de zwarte kernen in je kop die je motoriek regelen?

Ik bedoel eigenlijk: hoe gaat het nu met je, Carel?

Jij was geloof ik de eerste die het vroeg, onmiddellijk na je operatie. Of ik, als mijn tijd zou komen, ook voor dbs zou kiezen.

Onmiddellijk, zei ik. Een wortelkanaalbehandeling leek me pijnlijker.

En als je het idee dat ze in je hoofd zitten, als je dat – nou ja – uit je hoofd zet, valt het wel mee.

Toen onze neuroloog dus zei dat het tijd werd voor de volgende stap, wist ik onmiddellijk wat hij bedoelde. Eind dit jaar, als het meezit, ben ik aan de beurt. En weet je Carel, ik ben je er nog dankbaar voor dat ik geen moment hoef te aarzelen.

Wist je trouwens dat ze het tegenwoordig onder algehele narcose doen? Dat haalt ook mijn laatste reserve weg, al vermoed ik dat ik straks, als ik mij onder zeil laat brengen, wel iets van jouw moed kan gebruiken.

 

Beste groet

Henk