Kritiek op de sociale netwerksites, Facebook voorop, omdat ze ongevraagd meer persoonlijke informatie laten zien dan je als gebruiker leuk vindt. De vraag is wat je wilt delen met een zelf gekozen groep vrienden, en wat voor iedereen bedoeld is. Facebook rekt dat laatste zoveel mogelijk op, mogelijk uit idealistische overwegingen – delen is de bedoeling -, maar vast en zeker ook met een commercieel doel.

Hilarisch bericht van de Library of Congress. De Amerikaanse staatsbibliotheek, als ik mij niet vergis nu al de grootste in de wereld, gaat alle twitterberichten opslaan die sinds 2006 zijn en worden gepost. Gisteren bekendgemaakt. Alsof de wereld al niet aan data ten onder gaat.

Spannende gedachte van Jeff Jarvis. Lokaal is straks hetzelfde als mobiel. Lokaal wil binnenkort zeggen: waar je nu bent. Dat heeft nogal opwindende consequenties voor de definitie van “lokaal nieuws”. We wenden al aan het idee dat lokaal niet alleen hoefde te slaan op je eigen woonomgeving, maar ook op wat “mentaal dichtbij” was. Nu [...]

Wat doen pers, politiek en publiek met elkaar? Hoe werken ze op elkaar in binnen “het systeem”? We weten dat pers en politiek elkaar gevangen houden in “medialogica”, dat de burger – althans een groeiende groep burgers – vervreemdt van de politiek en zich afkeert van traditionele media. Je kunt wel stellen dat “het systeem” stuk is, of ziek.

Stel dat er “systeemkranten” bestaan, wat is het dan het systeem? Wat valt er om als systeemkranten verdwijnen, naar analogie van de financiële wereld die in de war raakt als “systeembanken” omvallen? Hoe verknoopt zijn die kwaliteitsmedia met andere onderdelen van “het systeem”, hoe werkt dat?

Bestaan er systeemkranten? We kennen systeembanken; dat zijn banken die onmisbaar zijn in de financiële wereld, ze mogen niet omvallen, want dan stort het hele internationale kaartenhuis in. Je zou kunnen zeggen dat systeemkranten onmisbaar zijn in een parlementaire democratie. Zonder die kranten is de burger niet goed geïnformeerd en staat hij feitelijk buitenspel.

Dat de boze burger meer bang is dan boos, zoals ik beweer, is een generalisatie en een simplificatie. Niet alle burgers zijn boos; met “de boze burger” wordt meestal gedoeld op de aanhang van populistische partijen, in Nederland ongeveer 20% van het electoraat. En niet alle boze burgers zijn altijd bang. Vaak zijn ze inderdaad gewoon ook gewoon boos.

Wat is het verband tussen de journalistiek en het chagrijn van de burger? Nuttige vraag op de dag dat in Den Haag en Almere massaal een tegenstem wordt uitgebracht en in Rotterdam de Fortuynrevolte mogelijk herleeft. Nederland zal vandaag, net als in 2002, tegenstemmen. Maar tegen wat, of tegen wie? En welke rol spelen de media daarbij?

Informatie over de klimaatcrisis is notoir onbetrouwbaar, of het nieuws nu van sceptici komt of van alarmisten. Internet speelt daarin een rol en het lijkt me de moeite waard eens uit te zoeken welke. Moet iets te maken hebben met specialisten die onvoldoende transparant zijn en hypes die in een netwerk gedijen als zwammen in het donker.

Internet en de media ondermijnen de wetenschap, beweert Roel Coutinho in zijn Machiavelli-lezing, vandaag bekort afgedrukt in de Volkskrant. Wetenschappers, vat ik de hoogleraar epidemiologie even samen, worden tegengesproken door allerhande amateurs die maar wat roepen en door hele of halve deskundigen die zonder grondig onderzoek hun ongefundeerde opvattingen in de media mogen rondtoeteren.

Wat moet de journalistiek? Dat is de vraag in dit zesde en laatste deel van een serie over de informatiecrisis. Die reeks begon met de bewering dat information overload een mythe is, en liep uit op de conclusie dat we samen alles kunnen weten, maar te weinig sámen weten. Onze aandacht versnippert, net als de massamedia. Laatste deel van een serie.

Samen weten we onwaarschijnlijk veel, maar we weten te weinig samen. Dat is een gevolg van de versnippering van de massamedia. Het “informatiegat” wordt niet opgevuld door nieuwe media – die zijn goed in iets anders. Van het gevolg – een samenleving zonder samenhang – zou minister Plasterk wakker moeten liggen. Deel 5 van een serie.

Het is de jaarlijkse vraag van Edge, misschien wel het spannendste e-zine op aarde: hoe verandert internet de manier waarop je denkt? Ik struikelde over Edge in een column van Nicholas Carr – misschien wel de beste IT-columnist op aarde – die zijn volgende boek zal wijden aan hetzelfde vraagstuk. Wat doe je dan? Eerst Edge lezen? Eerst Carr lezen? Eerst denken?

We gaan niet ten onder aan information overload, dat is een mythe. Eerder is er een informatiegat: we kunnen per individu alles weten, en als het echt belangrijk is kijken we allemaal naar CNN. Maar tussen die uitersten ontbreekt het midden. Te weinig weten we samen. Deel 4 van een serie over information overload: Clay Shirky en filter failure.

Onze cultuur wordt niet bedreigd door een overdaad aan informatie, maar door een informatiecrisis. We kunnen alles weten, maar te weinig mensen weten tegelijk hetzelfde. En met samen iets weten beginnen burgerschap en democratie.