Abonneer!D
e uitgever van de op een na beste krant in de VS, Tribune Company, vraagt surceance aan. Daarmee moet het concern – onder andere Los Angeles Times en Chicago Tribune – de ruimte krijgen om zijn schulden te reorganiseren. Het is nieuws van een bijna onbegrijpelijke omvang. Ik kan me niet voorstellen dat er nu nog journalisten zijn die het drama durven te ontkennen.
Oude kranten moeten zichzelf opnieuw uitvinden als crossmediale ondernemingen. De tijd om dat te doen is er nog wel, maar raakt snel op. En voor sommige ondernemingen is er al geen uitweg meer, omdat ze te hard worden getroffen door de kredietcrisis en de gevolgen daarvan op de advertentiebestedingen. Wie nog vet op de botten heeft, moet nu beginnen te innoveren.
De afgelopen vijftien jaar stond hardnekkig conservatisme nogal eens in de weg. Dagbladbedrijven zijn gewoontedieren; dat maakt ze zo goed in het elke dag opnieuw weer een krant volschrijven en bezorgen. Keerzijde daarvan is een groot gebrek aan nieuwe inzichten, verrassende bedrijfsmodellen en exceptionele productvernieuwingen. “Doe maar gewoon, da’s al gek genoeg,” typeert de cultuur van de bedrijfstak.
Ondertussen wordt in Nederland nog maar eens het oude debat over de financiering van de Publieke Omroep en de Ster gevoerd. Dat de PO rtv-advertenties mag verkopen en zich met publiek geld op internet mag roeren, is oneerlijke concurrentie – vinden dagbladen en politici als Wilders. Wij volgen alleen onze kijkers, zegt bestuursvoorzitter Henk Hagoort van de PO in de Volkskrant.
Wie ziet wat er in de VS gebeurt bij een krant als de LA Times kan zich over het Nederlandse debat alleen maar verbazen. Ja, ik vind dat de PO bij de ontwikkeling van nieuwe media al jaren een oneerlijk concurrentievoordeel heeft. Maar nee, ik zou de VPRO niet willen beknotten in zijn innovatiedrift, want daar komt meer goeds uit dan uit de inspanningen van een handvol kranten bij elkaar.
Maar belangrijker vind ik dat zo’n debat over wel of geen Ster de vernieuwing zo dood slaat. We praten er al zo lang over. Het is zo weinig inspirerend. Net als de opmerking van Hagoort dat kranten en omroepen vooral samen moeten werken. Goh, denk ik dan, waar had Hagoort zoal aan gedacht?
:
Gepost in Blog, De lollificatie en het einde van de verontwaardiging, Media & Innovatie