Boeken zijn ‘pull’, kranten zijn ‘push’, en tijdschriften zijn beide

Waarom loopt de verkoop van boeken minder hard terug dan het oplagecijfer van kranten? Omdat je actief voor een boek kiest en maar moet afwachten welk nieuws de krant brengt. Dat is een belangrijk verschil in tijden van internet: de lezer is de baas en kan, als het om nieuws gaat, uit zoveel vergelijkbare bronnen kiezen dat hij geen geld meer over heeft voor nog een bundeling van dat algemene nieuws.

Wie een boek koopt, kiest zelf voor “content”, omdat hij de auteur al kende van vorige boeken, een goede recensie heeft gelezen of voor de flaptekst en titel valt. Het aanbod van vergelijkbare content is in de ogen van die ene lezer meestal niet zo heel groot – tenzij hij op zoek was naar bijvoorbeeld kookboeken. Maar als hij met de nieuwste roman van Arnon Grunberg in handen staat, is de kans niet heel groot dat hij gratis op internet “content” vindt die vergelijkbaar is met dat boek van Grunberg.

En tijdschriften? Jeff Jarvis schrijft dat die ook doomed zijn. De productie en marketing van tijdschriften zijn duur, advertenties zijn er nauwelijks te vinden en de meeste bladen slagen er maar niet in zichzelf om te vormen van een blad in een community. Terwijl ze dat wel zouden kunnen en moeten, zegt Jarvis. Hij dacht altijd dat bladen, met hun specifieke inhoud en enthousiaste doelgroep, eigenlijk al gemeenschappen waren.

Kranten zijn push-media: zij bepalen welke inhoud de lezer krijgt. Bij boeken (pull) is dat voornamelijk andersom. Tijdschriften zitten er tussen in en zouden alleen al daarom meer kansen moeten hebben dan kranten. Zij voegen creatieve ideeen van een intelligente redactie toe aan het discours van hun doelgroep – als het goed is. Ze brengen de discussie op gang, voeden het gesprek.

Tijdschriften zijn als tijdschriftconcept ongeveer bedacht om interactief te zijn. Geen beter vehikel denkbaar. Tegelijkertijd zijn alles wat internet niet is. Bladenmakers weten als geen ander dat ze in een hitmarkt opereren, dat het ene succes vele missers moet goedmaken, dat die ene ijzersterke titel de kosten moet dragen van de taltijke concepten die in de markt worden gezet en dood neervallen.

De meeste bladen, bedoel ik, zijn typische massamediaproducten. Daar valt wel een twist aan te geven. Ze zouden moeten beginnen met het platformdenken: meer willen zijn dan een blad. En moeten snappen dat ze als hitmachine geen oog hebben voor de lange staart van de content: hun grootste waarde hebben ze als ze al lang uit de schappen zijn gehaald.

Stem of voeg toe aan Uitleg over het gebruik van deze icons : Plaatsen/stemmen op eKudos Plaatsen/stemmen op NUjij Plaatsen/stemmen op MSN Reporter Plaatsen/stemmen op Digg Stumble it! Voeg dit artikel toe aan Del.icio.us Voeg toe aan je favorieten op Technorati Voeg toe aan je Google bladwijzers Voeg toe aan je Facebook-profiel Abonneer je op de RSS-feed van deze site Verstuur deze pagina per e-mail via Feedburner Maak een notitie op deze pagina met Fleck