Blijf uit de buurt van Twitter, zegt WSJ

Blijf uit de buurt van Twitter, blogs of sociale netwerken, zegt een interne memo van The Wall Street Journal waarover natuurlijk een rel losbrak toen dat memo niet inern meer was maar op straat lag. Verslaggevers moeten oppassen hoe ze omgaan met “bronnen” online, mogen niet laten weten hoe ze te werk gaan, en hun chef raadplegen als ze ook maar iets doen wat controversieel zou kunnen zijn.

Het gekke is: ik snap dat memo wel. Hoewel het laat zien hoe behoudzuchtig en voorzichtig de WSJ is, en hoe weinig moeite de zakenkrant wil doen om zijn eigen cultuur te vernieuwen, zijn de meeste regels voor WSJ-verslaggevers niet zo schokkend. Absurd is slechts dat de krant ze nog moet uitleggen, en per memo verplicht moet stellen. Het is alsof je per memo afspreekt dat we ons niet meer zullen branden aan open vuur.

Laten we wel wezen: Het is niet handig als herkenbare WSJ-verslaggever online te gaan en daar met vertrouwelijke bronnen te praten, een primeur van de krant van morgen te bespreken, of adviezen te verstrekken waarvan niet duidelijk is of dat jouw adviezen zijn, dan wel adviezen van de grote WSJ.

Wie als een kat in een vreemd pakhuis terecht komt op Hyves, in MSN, Twitter of een blogdiscussie kan de indruk hebben dat iedereen daar anoniem is en alles gezegd kan worden. Dat is maar ten dele waar. Een journalist die “in functie” de straat of het net op gaat, moet dat niet anoniem doen, maar transparant.

Je zegt als journalist wie je bent als je online gaat. De transparantie is belangrijker dan jouw anonimiteit. Dat brengt met zich mee dat je niet openlijk met “bronnen” praat, want de rest van het cafe luistert mee. En dat je niet openlijk je krant zit te pushen, of gaat bekvechten met de concurrent, want dat vinden krant noch lezers chique.

Het gekke is: de regels in het memo zijn zo onverstandig nog niet. Ze leggen tenminste uit hoe je als oud medium met het net om zou moeten gaan. Probleem is: de WSJ had moeten uitleggen hoe je als nieuw medium met je lezers kunt omgaan. Zoals Jeff Jarvis het zei:

This memo was all about how Journal journalists may – or actually may not – communicate, interact, and collaborate with the public (read: us). So it was a memo about us. The Journal didn’t understand how inherently insulting it was to say that it’s dangerous for journalists to talk with us.

Het zou veel beter zijn geweest als de WSJ die oude, ongetwijfeld aan print en klassieke journalistiek vastgeklonken journalisten een wat uitdagender perspectief had geboden.

Stem of voeg toe aan Uitleg over het gebruik van deze icons : Plaatsen/stemmen op eKudos Plaatsen/stemmen op NUjij Plaatsen/stemmen op MSN Reporter Plaatsen/stemmen op Digg Stumble it! Voeg dit artikel toe aan Del.icio.us Voeg toe aan je favorieten op Technorati Voeg toe aan je Google bladwijzers Voeg toe aan je Facebook-profiel Abonneer je op de RSS-feed van deze site Verstuur deze pagina per e-mail via Feedburner Maak een notitie op deze pagina met Fleck

One comment

Plaats commentaar

Je kunt de volgende HTML tags gebruiken:
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>