Dat bloggers en journalisten elkaar in de haren vliegen, is niet raar. Dat ze dat nog steeds doen, wel. Want ze doen het al jaren, al zo lang als er bloggers zijn en journalisten zich een houding proberen te geven tegenover de oprukkende hordes “pseudojournalisten”. Leren ze dan nooit?

Wat moet de journalistiek? Dat is de vraag in dit zesde en laatste deel van een serie over de informatiecrisis. Die reeks begon met de bewering dat information overload een mythe is, en liep uit op de conclusie dat we samen alles kunnen weten, maar te weinig sámen weten. Onze aandacht versnippert, net als de massamedia. Laatste deel van een serie.

Nederlandse journalisten, fulmineert columnist Jan Blokker, houden niet van journalistiek. Waar heuse journalisten de feiten “opzoeken en voorgeleiden”, geven Hollandse dagbladschrijvers, doortrokken als ze zijn van verzuiling, al meer dan honderd jaar de voorkeur aan opinies. Het gaat ze niet om de waarheid, maar om hun waarheid. Bespreking van het nieuwe boek van Jan Blokker.

Als het jongerenonderzoek van Nico Drok en Fifi Schwarz iets heeft opgeleverd, dan moet het de ontmaskering van twee of drie sprookjes zijn. Nee, jongeren willen hun nieuws niet altijd mobiel, voelen niets voor een rol als burgerjournalist en willen door de media graag voor vol worden aangezien. Opzienbarend is dat niet, wel nuttig om nog eens te lezen.

Het is de jaarlijkse vraag van Edge, misschien wel het spannendste e-zine op aarde: hoe verandert internet de manier waarop je denkt? Ik struikelde over Edge in een column van Nicholas Carr – misschien wel de beste IT-columnist op aarde – die zijn volgende boek zal wijden aan hetzelfde vraagstuk. Wat doe je dan? Eerst Edge lezen? Eerst Carr lezen? Eerst denken?

Onze cultuur wordt niet bedreigd door een overdaad aan informatie, maar door een informatiecrisis. We kunnen alles weten, maar te weinig mensen weten tegelijk hetzelfde. En met samen iets weten beginnen burgerschap en democratie.

Hoe vaak moet een blogger bloggen om nog “blogger” genoemd te kunnen worden? Wat is een acceptabele frequentie? Tenminste dagelijks? Een paar keer per week? Zo nu en dan? Alleen bij Grote Gebeurtenissen? Alleen als hij echt wat te vertellen heeft?
Ik worstel er wat mee . In de weekends schrijf en lees ik veel, [...]

Ja, de cultuur gaat naar de knoppen. Daar heeft Andrew Keen groot gelijk aan. De cultus van de amateur vernietigt de cultuur van de elite, en wat hou je dan over, moet Keen hebben gedacht toen hij zich zette aan het schrijven van The cult of the amateur. Boeken worden niet meer gelezen, muziek illegaal gekopieerd. De dictatuur van de domheid regeert. Dankzij YouTube verwordt de cultuur tot een kakofonie. Maar Keen ziet iets over het hoofd.