Auteur: Henk Blanken

Ooit staat de scootmobiel op je te wachten

Ooit komt de eerste keer. En laat mijn scootmobiel nou in een Bauhaus staan. Te leen. Twee identieke exemplaren. Het is misschien wat wrang, maar geloof me, meesjokken door zo’n woonwarenhuis was ook geen optie.


5 november 2016 0

Arnon Grunberg schrijft terug

Het idee dat de dood maakbaar is, schreef Arnon Grunberg vorige week in zijn Volkskrant-voetnoot, getuigt van gevaarlijke hoogmoed. Het ging over het kabinetsplan ouderen met een voltooid leven te helpen met sterven. Dat wij de dood als pijnstiller zijn gaan beschouwen, is gemakzuchtig, vond Grunberg. Hoogmoedig? Gemakzuchtig? Een paar dagen eerder had ik in…
Lees verder


4 november 2016 0

Hoogmoed, Arnon?

In zijn Volkskrant-column van vanochtend stelt Arnon Grunberg dat de gedachte aan een maakbare dood getuigt van gevaarlijke hoogmoed. En wie de dood als een pijnstiller beschouwt, is volgens hem gemakzuchtig. We mogen het noodlot nu eenmaal niet ontkennen. Zou hij het menen? Wie deed Hugo Claus tekort toen hij in 2008 besloot te sterven…
Lees verder


26 oktober 2016 0

Het beest in de bek kijken – over de euforie van René Gude

René Gude bezwoer er zijn angst mee, met de aandacht voor de éénbenige, euforisch-vrolijke, ten dode opgeschreven filosoof die hij de laatste jaren was. De ene na de andere journalist ontving ‘de denker des vaderlands’ in zijn Amsterdamse woonboot. Hij had dat been liever niet gehad, of juist nog wel eigenlijk, maar vertelde graag bij…
Lees verder


25 oktober 2016 0

Mag ik nog dood als ik niet meer weer wat dood is

Elk jaar sterven tienduizend mensen aan dementie. Velen van hen dachten dat ze euthanasie konden krijgen. Voor de Correspondent schreef ik in september 2016 een verhaal over mijn eigen, eerste afwegingen. Wat staat mij te wachten?


14 september 2016 0

Berichtje van Michael J. Fox

Pijn schrijft niet lekker. Pijn hindert me bij het schrijven, als kramp in de holte van mijn handen en in de kootjes van mijn vingers. En pijn is geen goed onderwerp om over te schrijven. Dat alles in mijn onderstel, van stuitje tot voetzool, als ik uit bed stap zo strak aangespannen staat dat ik…
Lees verder


7 september 2016 0

Pas op de plaats

Het is alsof de duvel met me speelt. Vorige maand kochten we een nieuw huis. Wat kleiner en minder bewerkelijk; dat werd zachtjesaan tijd. En een week terug bespraken we praktisch en opportunistisch hoe die woning zich aan mij moest aanpassen. Drempelloos, rolstoelvriendelijk, levensloopbestendig – woorden uit een zorgfolder of verzekeringspolis, taal ‘voor later’. Ineens…
Lees verder


6 augustus 2016 0

De mooiste dood zie je niet aankomen

Mijn vader stierf om tien voor acht. Hij lag op een kamer voor vier en had tegen een andere man gezegd dat het Acht Uur Journaal al begonnen was – wat niet klopte. Het was oudejaarsavond 1985. Mijn vader wist niet meer hoe laat het was en ging toen zomaar dood.


21 juli 2016 0

De legendarische gluurder Gay Talese

Nadat Gay Talese in april het bizarre verhaal publiceerde over een moteluitbater in Colorado die het seksleven van zijn gasten bespiedde, werd niet die gluurder maar Talese zelf betrapt with his pants down, met zijn broek op zijn enkels dus. De voyeur had gelogen. Had feiten verzonnen. En Talese, de 84-jarige patroonheilige van de literaire non-fictie,…
Lees verder


21 juli 2016 0

‘Vader had dit echt niet zo gewild’

Ik ben halverwege de vijftig en langzaam, stap voor stap als het ware, word ik invalide. Ze zeggen dat dat tien jaar duurt met parkinson. Ik zit precies op de helft en tel mijn zegeningen. Ik slaap op rare uren. Vergeet namen en nummers. En kwade dromen zie ik aan voor de wanen die misschien nog…
Lees verder


11 juni 2016 0