Categorie: Leven

Brief aan Carel Dolman

De neuroloog zag meteen hoe het ging. Het werd tijd voor de volgende stap en een (open) brief aan Carel Dolman. Onmiddellijk, was mijn reactie toen Carel vijf jaar geleden vroeg of ik het ook zou doen.


7 maart 2017 0

Het beste moet nog komen

Je verhaal, zei een vriend terwijl we toegewijd bier dronken in een kroeg aan het Zuiderdiep… je verhaal, zei hij, wordt beter naar mate het slechter met je gaat. De vriend mocht dat zeggen. Half zo oud als ik en even ziek, maar niet kapot te krijgen. Zo’n jongen die juist nog eens gas geeft…
Lees verder


14 januari 2017 0

Wiet, kramp, kruk

Op een dag ben je niet ziek meer – maar té ziek. Lang heb ik gedacht dat alleen anderen dat trof, een man als Roelof, met evenveel jaren achter zijn kiezen als ik. Tijdens het wekelijkse fitnessuur bevroor hij ineens en veranderde van een niet meer zo heel fitte maar nog sportieve man in –…
Lees verder


23 november 2016 0

Ooit staat de scootmobiel op je te wachten

Ooit komt de eerste keer. En laat mijn scootmobiel nou in een Bauhaus staan. Te leen. Twee identieke exemplaren. Het is misschien wat wrang, maar geloof me, meesjokken door zo’n woonwarenhuis was ook geen optie.


5 november 2016 0

Arnon Grunberg schrijft terug

Het idee dat de dood maakbaar is, schreef Arnon Grunberg vorige week in zijn Volkskrant-voetnoot, getuigt van gevaarlijke hoogmoed. Het ging over het kabinetsplan ouderen met een voltooid leven te helpen met sterven. Dat wij de dood als pijnstiller zijn gaan beschouwen, is gemakzuchtig, vond Grunberg. Hoogmoedig? Gemakzuchtig? Een paar dagen eerder had ik in…
Lees verder


4 november 2016 0

Hoogmoed, Arnon?

In zijn Volkskrant-column van vanochtend stelt Arnon Grunberg dat de gedachte aan een maakbare dood getuigt van gevaarlijke hoogmoed. En wie de dood als een pijnstiller beschouwt, is volgens hem gemakzuchtig. We mogen het noodlot nu eenmaal niet ontkennen. Zou hij het menen? Wie deed Hugo Claus tekort toen hij in 2008 besloot te sterven…
Lees verder


26 oktober 2016 0

Het beest in de bek kijken – over de euforie van René Gude

René Gude bezwoer er zijn angst mee, met de aandacht voor de éénbenige, euforisch-vrolijke, ten dode opgeschreven filosoof die hij de laatste jaren was. De ene na de andere journalist ontving ‘de denker des vaderlands’ in zijn Amsterdamse woonboot. Hij had dat been liever niet gehad, of juist nog wel eigenlijk, maar vertelde graag bij…
Lees verder


25 oktober 2016 0

Pas op de plaats

Het is alsof de duvel met me speelt. Vorige maand kochten we een nieuw huis. Wat kleiner en minder bewerkelijk; dat werd zachtjesaan tijd. En een week terug bespraken we praktisch en opportunistisch hoe die woning zich aan mij moest aanpassen. Drempelloos, rolstoelvriendelijk, levensloopbestendig – woorden uit een zorgfolder of verzekeringspolis, taal ‘voor later’. Ineens…
Lees verder


6 augustus 2016 0

De mooiste dood zie je niet aankomen

Mijn vader stierf om tien voor acht. Hij lag op een kamer voor vier en had tegen een andere man gezegd dat het Acht Uur Journaal al begonnen was – wat niet klopte. Het was oudejaarsavond 1985. Mijn vader wist niet meer hoe laat het was en ging toen zomaar dood.


21 juli 2016 0