Les Blogs: het wilde westen van internet

Les Blogs – dat was maandag in Parijs. Lees hieronder een weergave. En bedenk dat weblogs – internet zoals internet bedoeld was – de wereld van de oude media ondersteboven keren, terwijl de journalisten onder de 300 aanwezigen in Parijs op drie handen te tellen waren. Een paar Fransen – fanatieke bloggers volgens Wired -, de Engelsman die de blogs van The Guardian maakt, geen Nederlanders.

Een rij van tweehonderd mannen van in de twintig, laptoptassen, goedkope colberts, een enkel geek-shirt. Twee vrouwen in mantelpak. Parijs, kwart over acht, in Le Senat, het Palais de Luxembourg.

‘What’s your interest’, vraagt een in Nederland wonende Brit aan een naar Frankrijk verhuisde Deen. ‘We’re doing a bit of corporate blogging’, zegt de Deen.

In een zaaltje verzamelen zich alle kopstukken van het wilde westen van internet. Les Blogs, een conferentie van Six Apart, gaat over de avonturen van blogger Joi Ito en over de oprichters van blogger.com en flickr (een foto-site) en over nog zo wat nieuwe helden.

Een van de oprichters van ICQ loopt er rond – al blijkt hij achteraf niet een van de vier jonge ICQ-programmeurs, maar een wat oudere, kennelijk financiele steunpilaar. Redacteuren van The Guardian en Le Monde, twee kranten die hun lezers laten bloggen. Niemand van Microsoft. Niemand van Netscape. Niemand van Yahoo, Google of eBay.

Het kan nauwelijks toeval zijn dat Business Week deze week een coverstory over blogs heeft – en zichzelf genadeloos wegzet als MSM, mainstream media van het soort waarop door bloggers wordt neergekeken. Om uiteraard zelf een log te beginnen, www.blogspotting.net.

Volgens BW zijn er 9 miljoen weblogs online en komen er elke dag 40duizend bij (en je weet dan nooit of ze daarmee Amerikaanse blogs bedoelen, of mondiale cijfers geven). ‘Slechts’ 27% van de internetgebruikers leest blogs, schrijft BW. Lees voor dat ‘slechts’ gerust ‘al’. Bottomline: ‘Blogs will change your business’.

Waarom zijn blogs zo’n hype? Omdat ze het net gebruiken zoals het net het bedoelde. Open, interactief, van onderop (‘grassroots’, noemt men dat). In wezen voegen blogs niets toe wat er al niet was. Communiceren deden we al op het net, we mailden ons suf, hingen rond in nieuwsgroepen, konden chatten en ons afreageren in fora.

Het grote verschil is dat blogs – te beginnen bij blogger.com – dat allemaal onwaarschijnlijk eenvoudig hebben gemaakt. Tien jaar geleden was het lastig een website te bouwen. Of een chat te volgen. Mail was mail, een gesloten systeem. Met ICQ en MSN werd het opener, maar van beide systemen lag de controle elders, in Israel en Redmond.

Blogs zijn het net for dummies. Je hoeft geen techneut te zijn om te bloggen. Dat is waarom weblogs zo’n hype zijn. De gevolgen voor oude media zullen nog een factor groter zijn dan de impact van het ‘oude’ internet. Dat is een kwestie van tijd: wie aan het bloggen is, leest geen krant.

13.23 uur

Dankzij een regelmatig overbelast wifi kan de ene helft van de 300 aanwezigen bij lesblogs, de helft met de opengeklapte laptops, aantekeningen maken voor de andere helft die met digitale camera’s zich suf flitst. Amusante amateurjournalistiek (en daar is niks lulligs mee bedoeld: amateurs zijn soms beter dan professionals, zoals – zei Joi Ito – amateurseks beter is dan professionele).

Pro’s zijn er ook. Lees het verslag in The Guardian. Of de blog van Darren Barefoot, een van de sprekers (over corporate blogs en marketing). Nog levendiger is de chat over lesblogs.

14.06

Lunch voorbij. Nu gaat het erom. Over nanopublishing en, straks, oude media en weblogs. Eerste vraag aan een forum van online mediabedrijven: Wat is je businessmodel – heb je eigenlijk een businessmodel? Niet anders dan bij traditionele media, blijkt.

De nieuwe bedrijven – ‘social media’, aldus een van hen – gebruiken echter geen journalisten, maar bloggers die onder een paraplu van de uitgever ongeveer hetzelfde doen als journalisten. Het is gewoon een ander proces om bij de waarheid te komen, zegt een oud-journalist (die natuurlijk even over het hoofd ziet dat de waarheid geen waardevrij begrip is).

Nanopublishing – bv Gawker of deze blog over het onderwerp zelf bij WeblogsInc blijkt wel wat platter. Het is gedemocratiseerde media, die niet per se tot een goed verhaal leidt. Maar vooruit, wie zit er nog op een goed verhaal te wachten? Uiteindelijk is het een weinig verheffend schouwspel waarbij nieuwe uitgevers blogs gebruiken om eyeballs – tijd van de consument – te vergaren die door oude media verloren zijn. Truc is de beste bloggers af te pakken van je concurrent – ‘It’s a talent-game’, zei Jason Calacanis, oud-journalist, en zelf een van de bloggers over nanopublishing.

Blogging is een fenomeen geworden toen de vorige internethype onderuit ging. Inmiddels kijken hele generaties – mijn zoon voorop – geen televisie meer omdat ze online zijn, bloggend, im-mend, gamend. Oudemedia-bestuurders ondertussen zeggen dat ze geen tijd hebben om blogs te lezen, terwijl ze – aldus een panellid – wel vier uur per dag televisie kunnen kijken.

15.53

De oude media slaan terug. Maar zachtjes. Heel voorzichtig. Le Monde bijvoorbeeld host blogs van abonnees, maar behoudt zich het recht voor die te modereren. Want Le Monde is als uitgever nu eenmaal aansprakelijk. Dat is precies waarom ik blij ben dat wij geen blogs hosten, aldus The Guardian, die dan ook niet meer doet dan het logmodel nabootsen.

In de VS is het makkelijker. Daar is free speech zo sterk, dat je bloggers kunt hosten zonder in de problemen te komen. Toch denk ik dat er in Europa meer ruimte zal komen voor bloghosting door traditionele uitgevers. Draai het om: als ze er niet aan beginnen, bijvoorbeeld uit angst voor imagoschade, missen ze de belangrijkste vernieuwing sinds Gutenberg (die paralel is van Business Week), zoals ze eerder het vinden van informatie overlieten aan twee pubers, de classifieds aan een hobbyende huisvrouw en mobiele communicatie aan wankelende telco’s.

Reacties zijn gesloten.