De tien grootste missers van oude media

De oude media – ‘MSM’ voor kenners – hebben tien jaar lang elke trend, elke innovatie en elke hype op internet aan zich voorbij laten gaan. Ze hebben een collectief track record dat weinig hoop laat voor de toekomst van kranten, tijdschriften, radio en televisie. Pas als ze dat onderkennen, en investeren in onderzoek, creativiteit en ontwikkeling, ontstaat er een kans het tij te keren.

Wat ze hebben gemist? De gelegenheid zichzelf opnieuw uit te vinden en ondertussen honderden miljoenen aan nieuwe omzet binnen te halen. De omzet van zoekmachines, veilingsites, peer-to-peer-programma’s, et cetera. Zoals die futuroloog een jaar of vier geleden op een nieuwe-mediacongres in de VS al zei: “Je zou een hele generatie managers moeten ontslaan omdat ze Yahoo niet hebben bedacht.”

Inmiddels heeft de wereld Google – vorige week kortstondig het meest waardevolle mediabedrijf ter wereld, met 80 miljard dollar duurder dan het prestigieuze Time Warner. Datzelfde Time Warner heeft inmiddels de associatie met internet al weer van zich af heeft gegooid door AOL uit de naam te schrappen. Tussen haakjes: AOL was de netprovider die moloch Time Warner inlijfde.

Hierbij de track record van de oude – mainstream of msm – media:
1. Yahoo/Google. Zoeken en vinden van informatie is wat media doen, maar de twee grootste zoeksites in de wereld werden bedacht door studenten aan de Stanford Universiteit.
2. eBay. In tien jaar tijd zijn dagbladen de rubrieksadvertenties vrijwel geheel kwijtgeraakt aan veilingsites, met voorop eBay, dat eind vorig jaar voor 230 miljoen euro het Nederlandse Marktplaats kocht.
3. ICQ/MSN. Oude media konden maar niet wennen aan het idee dat hun lezers/luisteraars/kijkers zelf ook informatie wilden uitwisselen. Niet de MSM, maar vier jongens uit Israel bedachten ICQ. Microsoft ging er met het beste idee sinds de postduif vandoor.
4. Google Ads/Overture. Nieuwe reclameconcepten worden bedacht door internetbedrijfjes die niets te verliezen hebben en een explosieve groei van hun markt te winnen. Google en Overture (van Yahoo) doen het beter dan MSM.
5. Funda. Huizenadvertenties waren een goudmijn voor kranten, maar in Nederland namen de makelaars zelf het heft in handen. Het Wegenerconcern lette op, en nam een belang.
6. Monsterboard. Vacatures waren nog zo’n goudmijn. Een hele serie nieuwe bedrijfjes veroverden de markt voordat de oude media adequaat reageerden. Toen had ook het Amerikaanse Monsterboard de markt al kunnen penetreren.
7. Nu.nl. Grootste nieuwssites van Nederland werkt met drie vaste redacteuren en een klein dozijn freelancers. Laat volwassen nieuwsorganisaties de hielen zien op basis van een concept dat niet door een journalist maar door een reclameman bedacht is.
8. Kranten.com/Paginanieuws.nl. Lang hebben kranten zich verzet tegen de parasieten van het nieuws als Kranten.com. Niet de lezer immers, maar de journalist bepaalt wat nieuws is. De lezer liet zich niet dwingen, waardoor nu weer een site als paginanieuws.nl opkomt.
9. Weblogs. Niets zo belangrijk, zegt de jonge lezer, als meepraten. Reageren op het nieuws en zelf nieuws maken. Vandaar de huidige weblog-hype. Ilse Media reageerde slim door, met in de verste verte geen kloppend businessplan in het vooruitzicht, web-log.nl binnen te halen (nu meer dan 100.000 blogs).
10. Amazon/Slashdot. Dat lezers zelf recensies schrijven, zelf bijdragen leveren, en elkaar waarderen en honoreren bewijzen boekensite amazon.com en nerdsite slashdot.com. Beide sites gebruiken de ‘kennis’ van het netwerk, om adviezen te geven (‘Andere mensen die dit boek lazen, vonden dat boek ook goed’) of als ‘reputatiesysteem’ (wie goed doet wordt beloond, wie zich misdraagt wordt verstoten).

Dit is de vierde bijdrage aan De Toekomst van de Journalistiek, het eerste hoofdstuk van Popup

Reacties zijn gesloten.