De glazen cel van de journalist

Oude ethische waarden van de journalistiek – distantie, onafhankelijkheid, betrouwbaarheid – moeten nieuwe waarden naast zich dulden: betrokkenheid, authenticiteit en vooral transparantie. Meer dan ooit tevoren moeten journalisten zichtbaar maken wie ze zijn, waarom ze schrijven wat ze schrijven, en hoe ze dat doen. Ze leven in een glazen cel, of ze het nou leuk vinden of niet.

Over die glazen cel heb ik gisteren tijdens het diner van de Vereniging van Onderzoeksjournalisten lang gesproken met een groepje collega’s. Ergens ontstond de parallel met de medische stand. Iedereen kent het beeld van een patient die met een ordner vol kennis bij de huisarts binnenstapt, en een bevestiging van zijn eigen diagnose eist, met een receptje uiteraard.

Die patient heeft even gegoogled op de vele kwalen die hij eventueel onder de leden zou kunnen hebben. Hij heeft zich aangesloten bij een online patientenvereniging, daar de laatste onderzoeksresultaten uitgewisseld met lotgenoten, en van ervaringsdeskundigen advies gekregen. Dat is wat internet doet: mensen bij elkaar brengen, hoe ver ze ook van elkaar wonen, en hoe obscuur ook hun onderwerp van gesprek.

De journalist zit in een positie die vergelijkbaar is met die van de arts. Je lezer weet meer dan jij, zei Dan Gillmor al. Je kunt hem of haar niet meer met een kluit in het riet sturen, en je kunt je niet meer verstoppen achter de gevel van onafhankelijke betrouwbaarheid die de krant altijd was (ze zijn niet gek, ze zijn argwanend, en in Nederland sinds de Fortuynrevolte al helemaal).

Tijd voor een nieuw hoofdstuk in Popup. Over De Glazen Cel, ofwel een pleidooi voor betrokkenheid en transparantie. Later meer.

Reacties zijn gesloten.