Buurtblogs en Blankesteijn

13 januari 2006 Geen categorie 6

Op de dag dat Twentse Courant/Tubantia in Haaksbergen zijn ‘buurtblogs’ en wijkensites begint, stelt internetpublicist Herbert Blankesteijn zich in de Volkskrant (nog niet online) op als de strenge, tikje scheel kijkende huismeester van de oude journalistiek. Het een heeft iets te maken met het ander. Want het rietje van Herbert komt neer op ‘burgers’ die denken dat ze zelf journalistiek kunnen bedrijven en vooral op traditionele media die zich voor ‘die zweverige onzin’ lenen.

Kijk bij de buurtkrant voor Haaksbergen om je zelf een beeld te vormen van het nieuwste initiatief op het gebied van ‘burgerjournalistiek’. Het recept is simpel: de site is een platform waarop buurtbewoners uit het dorp Haaksbergen (en later uit de stad Enschede) elkaar informeren over het kleinste nieuws, dat aanrijdinkje op de hoek, de sluitingstijden van de buurtsuper. De krant helpt daarbij, modereert achteraf, en publiceert ook eigen berichten.

Haaksbergen is een voorbeeld uit vele. In elk geval is het een serieuze poging te luisteren naar de behoefte van lezers die zelf ook ‘journalist’ willen zijn, in de meest abstracte zin van het woord. Ze willen hun eigen media maken. Dat is ook de ambitie van www.volkskrantblog.nl, niet meer en niet minder. Maar Herbert Blankesteijn doet alsof de Volkskrant de blogs als ‘inherente journalistieke activiteit’ wil zien. Wat chef internet Geert Jan Bogaerts dan weer moet ontkennen (ook nog niet online).

Opvallend is hoe weinig bereid Herbert Blankesteijn is te luisteren naar de argumenten van de verdedigers van ‘We Media’ (die term is van de Amerikaan Dan Gillmor). Het is van een verbijsterend conservatisme; de spruitjeslucht walmt ervan af. Het doet me denken aan het verbeten onbegrip van de ouders van de jaren vijftig voor de kinderen van de jaren zestig (‘dat lange haar, die seksuele vrijheid – wat een zweverige onzin’). Of van de ouders van de jaren negentig voor de kinderen van de jaren nul (‘dat ge-msn, die online games – waar is dat nou voor nodig?’).

Steeds beter ga ik beseffen dat de mediarevolutie weliswaar de wereld van de tradionele media grondig overhoop heeft gehaald, en vooral die van de ‘publieke massamedia’, maar dat de revolutie daar niet stil heeft gehouden. Het is niet alleen een technische revolutie, die ons kabel-tv en internet en mobiele telefonie heeft gebracht, maar in laatste instantie een sociale revolutie. Met andere omgangsvormen, nieuwe spelregels, anders vorm gegeven sociaal verkeer.

Waarover later meer.

Reacties zijn gesloten.