Het Paradijs zindert van Seks

3 maart 2006 Geen categorie 1

Een krant is een krant, een blog een blog. Dat gaat goed zolang de krant geen blog wil zijn, en het weblog niet de pretentie heeft zich op hetzelfde journalistieke niveau te bewegen als het dagblad. Nu de krant een blog maakt, maar bloggers de normen wil opleggen van de krantenwereld, zijn de poppen aan het dansen.

Dit is het eerste deel van De Eeuw van Ons, een hoofdstuk uit PopUp, het boek over de clash tussen oude en nieuwe media dat Mark Deuze en Henk Blanken schrijven op deze website.

De Eeuw van Ons gaat over het verbeten onbegrip tussen oude en nieuwe media: anonimi-teit is voor de een een gotspe, voor de ander vanzelfsprekend. De tegen-stelling markeert een culturele botsing tussen generaties.

Het Paradijs

Illustratie: Bright“Edison” is “een lekkere man uit New York die alles met me wil. En kan”, schrijft Marie-Claire van den Berg in Sex and the Server. Het is een fijn staaltje participerende journalistiek, deze reportage in het cult- en gadgetblad Bright waarin de internetpubliciste zich laat inwijden in de krochten van de virtuele seks. De schrijfster verliest haar onschuld in het internetspel Second Life, “een soort mix tussen de ouderwetse chatbox en een filmdecor, waarbij de regie bij de gebruikers ligt: een paradijselijke omgeving die zindert van seks.”

Hoewel ze beseft dat alles nep is in de wereld van Second Life, is Marie-Claire van den Berg “toch onder de indruk”. Ze is niet de enige. Meer dan honderdduizend mensen doen mee aan het spel. Ze kopen grond, bebouwen die, en doen de dingen die mensen nu eenmaal doen. Ze amuseren zich, ontmoeten lotgenoten, ze kibbelen en drijven handel. Zo maken ze dingen van bits en bytes die ze verkopen. Daarmee wijkt het spel af van andere zogeheten mmorpg’s, massaal gespeelde internetspellen dus, waarin het er meestal om gaat zoveel mogelijk monsters af te knallen of Tolkien-achtige fantasiewerelden te veroveren. Second Life is het leven zelf, maar het is minder saai en knus dan je zou denken, schrijft Marie-Claire van den Berg: “De bewoners zijn onafhankelijk, tolerant, vriendelijk en vooral boter- en botergeil.”

Haar initiatie beschrijft ze even plastisch als verbijsterd. “Tot voor kort was ik ervan overtuigd dat cyberseks meer waarde had als er geen beeld bij aan te pas kwam. Maar de beelden in Second Life wakkeren mijn fantasie juist aan. Dit is cyberseks in een compleet nieuw jasje.”

Waar seks, daar geld. Uiteraard kent Second Life zijn eigen munteenheid, Linden dollars, genoemd naar het bedrijf in San Francisco dat het spel bedacht. Er is een beurs, de LindeX, waarop de munt kan worden verhandeld tegen echte Amerikaanse dollars. Daarnaast zijn er ook geldwisselaars – zij het niet ABN Amro of First Boston – bij wie tegen reguliere cash Linden dollars kunnen worden gekocht. Marie-Claire van den Berg beschrijft hoe haar nieuw gevonden speelkameraadje Edison met echt geld Linden dollars koopt om virtuele escort girls te kunnen bestellen. En zelf spendeert de journaliste in een week tijd zestig Amerikaanse dollars aan digitale jurkjes. “Hoe langer ik dit spel speel, hoe meer mijn eerste en mijn twee-de leven in elkaar overlopen. () Ik ben niet de enige. Sofie (een vriendin in het spel, HB) blijkt alleen nog maar zichzelf te kunnen zijn in Second Life. In haar werkelijke leven wordt ze behandeld tegen kanker waardoor ze kaal is en niet graag buitenkomt. () Een andere man, die me inwijdde in de wereld van bondage en vernederende spelletjes, komt helemaal niet meer aan zijn gewone leven toe.”

Volgens een artikel in The New York Times speelden rond de zomer van 2005 al ongeveer tien miljoen mensen mee in 350 verschillende internet-werelden. Geschat werd dat zij jaarlijks 880 miljoen dollar uitgaven aan virtuele goederen en diensten, de maandelijkse contributie van meestal 10 dollar niet meegerekend. Daar staat tegenover dat zeker honderden spelers een modaal inkomen overhouden aan transacties. “Ailin Graef, in Second Life bekend onder haar naam Anshe Chung, zei dat ze goed op weg was 100.000 dollar te verdienen in echt geld in haar eerste jaar op de on-roerend goed markt van het spel”, aldus het artikel in The Times.

Fascinerend zijn de onduidelijke of amper bestaande grenzen tussen fictie en werkelijkheid. Linden, de bouwer van Second Life, zegt nadrukkelijk dat het eigendomsrecht van de virtuele goederen bij de spelers ligt, maar dat is lang niet altijd zo onomstreden. Net als de vraag wie waarvoor belasting moet betalen, en waar.

In Second Life lopen virtuele representaties rond van echte privé-detectives die zijn ingehuurd om reëel gehuwde echtelieden te betrappen op virtueel overspel. En elders in Bright wordt gewezen op het schemerige bestaan van ghost gamers: mensen die tegen betaling de “avatars” van anderen ‘s nachts of tijdens kantooruren laten doorspelen om een hoger level te bereiken.

hbTenslotte hebben we Hamlet Linden, de embedded journalist de wereld van Second Life van binnenuit beschrijft.

Wordt vervolgdVervolg: De verveling voorbij

Reacties zijn gesloten.