Googles kwaad: zijn of doen

Er is een groot verschil tussen kwaad doen en het kwaad zijn – om het niet te hebben over kwaad zijn, want daar gaat het hier niet om. De lijfspreuk van Google kom je niettemin in de pers in beide vormen tegen. Don’t be evil naast Do no evil. De eerste is de officiele, de kreet die volgens Internetnews zelfs terecht kwam in het prospectus van de beursgang.

Welke van de twee is het meest van toepassing op Google? Ik denk soms dat de spreuk bedacht is door een ingenieur die zich in een moment van grote helderheid realiseerde dat lekker freaken met algoritmes de planeet best een beetje beter kon maken, maar dat het mis kon gaan zodra er marketeers en een paar miljard dollar omzet bij zouden komen.

Google doet geen vlieg kwaad, vermoed ik – nog niet. Want in potentie is de onderneming precies wat ze even hardnekkig niet wil zijn, althans zegt niet te willen zijn: voor zover een mediabedrijf het kwaad kan belichamen, doet Google dat. Te groot, te machtig, te monopolistisch.

Google is een parasiet die oude mediabedrijven leegzuigt: miljarden aan advertentiegelden gaan naar Mountain View omdat Google News content verkoopt die niet van Google is. Google is de rattenvanger van Hamelen die miljoenen volgelingen achter zich aan krijgt, terwijl niet duidelijk is wat Google met ze doet. Google weet meer van jou dan jij van Google, schreef The Washington Post.

Ten derde is Google – dat claimt informatie te willen ordenen, en het niet zal maken – in aanleg een concern dat wereldwijd een onvoorstelbare greep kan krijgen op nieuwsstromen. Wat overigens allemaal niet wegneemt dat Google ook een fascinerende, volledig uit het web zelf voortgekomen avontuur is.