Wat te doen aan RIO (rss information overload)?

Afbeelding: Amit AgarwalDave Winer, oerblogger van Scripting News, wijst op een post over de gevolgen van rss. Hebben we net een beetje geleerd ons niets aan te trekken van de miljoenen websites die je eigenlijk zou moeten lezen op internet – ze zijn er en god weet hoe interessant ze zijn -, verzuipen we in de tientallen rss-feeds die ons volautomatisch met onze eigen nieuwsgierigheid confronteren. Gevolg: rss information overload.

De term is van Amit Agarwal, een mij onbekende blogger. Zijn post snijdt houdt. We abonneren ons via rss readers op de feeds van een stuk of wat specialisten (in mijn geval auteurs over media&samenleving), houden ook de sites van vrienden en bekenden in de gaten, en laten ons per topic bijpraten door de rss-feeds van nieuwssites (bij mij bijvoorbeeld: Wired, BBC, Emedia Tidbits, Netkwesties, en een pak krantensites).

Dat leidt tot honderden ‘unread items’. Elke dag weer. Agarwal heeft een rijtje zinvolle tips. Brengs wat hierarchie aan in je posts door ze in mappen te verdelen (ik heb een scheiding aangebracht tussen blogs van ‘columnisten’, van personen dus, en van nieuwssites, omdat ik meer geinteresseerd ben in de meningen van mensen dan in de laatste nieuwtjes).

Winer trekt de conclusie maar lekker plompverloren: eigenlijk deugen rss-readers niet. Het is software die je voortdurend vertelt dat je tekortschiet, die je niet helpt maar integendeel alleen maar radelozer maakt. Het moet anders (en kijk hier). Zegt Winer:

Who needs that. I sure don’t. And if I’m designing software that I’m using myself, and it’s always telling me how I’m fucking up, you can be sure I’m going to want to change the software, not the user. Think about it this way. Suppose you read the paper every day. What if at the top of the paper it told you how many articles from previous issues you hadn’t read. Whoa. When you subscribed to the paper did you mean to imply that you would read all the articles?

Reacties zijn gesloten.