Lang Leve De Nieuwe Reporter

25 januari 2007 Geen categorie 1

Theo van Stegeren en HB, foto: Jaap Stronks/Dit is BerryAls ook mediamacher Fons van Westerloo roept dat de oude journalistiek bloggers moet omarmen, wordt het allicht tijd het “fenomeen” van de blogs eens stevig te debunken. En niet omdat Van Westerloo zo genuanceerd is in zijn aanbeveling of een krachtig voorbehoud maakt. We moeten blogs incorporeren, zegt de man van AVRO, AT5, HMG en SBS. Want de macht van de media is tanende.

[Beweerde ik vandaag op een borrel van DeNieuweReporter; zie:
Cirocco
AdfoBlog
MarketingFacts
Metro
Dit is Berry]

Ik kan u verzekeren: zo’n vaart loopt het nu ook weer niet. Vanaf Matt Drudge en Monica Lewinsky hebben blogs van burgers spectaculaire primeurs gehad, maar het waren er maar een paar, twee handen vol, zeker als je het aantal bloggers (pakweg 100 miljoen) afzet tegen het aantal professionele journalisten (minder dan 1 miljoen).

Bloggers nemen de macht niet over. Ik weet dat dankzij onderzoeksbureau Gartner en dankzij mij theewater. Gartner beweert dat de razendsnelle groei van het aantal blogs – al jaren een verdubbeling elke zes tot negen maanden – in 2007 zal afvlakken. Mijn theewater zegt dat de meute, de massa, negen van de tien mensen, helemaal geen blogs wil lezen, laat staan ze gaat volschrijven.

We praten elkaar de hype na zonder die op waarde te schatten. Slechts een paar procent van de lezers van Dagblad van het Noorden leest wel eens een weblog. Een fractie van hen onderhoudt een weblog. En ik weet vrij zeker dat het aantal bloggers op Volkskrantblogs is blijven steken op een paar duizend.

Dit is een andere wereld dan die van de web-streepje-log-dagboeken. Zodra blogs en nieuws elkaar raken, haakt de massa af. Interactiviteit moet, maar niet van het grote publiek. Op het volstrekt open, niet vooraf gemodereerde forum van mijn krant praten hooguit duizend mensen vaker dan een keer in de week mee over het nieuws. De fanatici die dat de hele week doordoen, ken ik onderhand persoonlijk.

(Een tiental – mensen als Kazonga, Veni_Vidi_Vici, Gerrit, en NAC – praat online mee over de opzet van ons forum. Ze vliegen mij en elkaar voortdurend in de haren, ze zijn lastig en lichtgeraakt, maken elkaar uit voor trol en mij voor brute censor, maar samen weten ze meer van internetfora en moderatiesystemen dan ik – het is een feest om met ze samen te werken, ook al gaat het er soms wat ruw aan toe).

Het is, bedoel ik te zeggen, hollen of stilstaan, als oude media beginnen over nieuwe. Van de week las ik in een marketingblaadje dat de hype van blogs voorbij is. De suggestie was dat de hele tweede internetbubble nu was lek geprikt. We kunnen weer gewoon aan het werk, degelijke printjournalisten als we zijn. Niks aan de hand. Veelzeggend is dat een papieren professional deze onzin opschrijft.

Van Westerloo gaat net zo kort door de bocht, niet in een kortje van tien regels maar in een sjieke Machiavellilezing. Met zijn conclusie ben ik het eens, oude media moeten iets met weblogs, maar zijn betoog is slordig. Hij relativeert blogs door te beweren dat die vorm van burgerjournalistiek notoir onbetrouwbaar is, maar het enige voorbeeld dat hij geeft gaat over Van Westerloo zelf – RTL zou samen met Audax een nieuwe krant beginnen – en was geschreven door een papieren professional, nota bene van het vakblad De Journalist.

We praten elkaar te vaak gedachteloos na. Nieuwe generaties gaan anders met nieuws om, maar het is te simpel om te beweren dat ze amusement belangrijker vinden dan nieuws. Welke jongeren bedoelen we als we dat zeggen, Groningse studenten of moslims in Bos en Lommer? Welk amusement bedoelen we: ijsdansende sterren of het raffinement waarmee RTL Boulevard nieuws verpakt? En wat eigenlijk verstaan we onder nieuws? Is dat wat Teletekst op 101 brengt, of zijn achtergronden, opinie, service-informatie, filmtips en de kookrubriek ook nieuws? En wat betekent dat dan?

Het publiek is versnipperd. Het nieuws is versnipperd. De blogosphere lijkt meer op een sterrenstelsel na de oerknal dan op de samengepakte, veelkleurige klont waarvoor men hem soms houdt. We kijken er van te grote afstand naar.

De massa bestaat nog maar wordt langzaamaan minder homogeen, minder massaal. Terwijl de macht van oude journalisten gebaseerd was op massabereik, op een massa die niets terug zei, geen mening had, behalve bij verkiezingen en zo nu en dan een peiling.

Wat de oude journalistiek bedreigt, is niet de massa. Niet de miljoenen bloggers waarover Van Westerloo het heeft. Wij krijgen last van mensen die kunnen praten, niet massaal, maar elk voor zich, individuen die veel mondiger zijn dan vroeger. Mensen die, zodra ze het over nieuws hebben, over alles in de eerste plaats een mening hebben en lang niet zo onbetrouwbaar zijn als wij, oude media, graag willen denken.

Reacties zijn gesloten.