Leon de Winter pissig over “analyse” Moszkowicz

21 februari 2007 Geen categorie 2

Schrijver en “vriend van Bram” Leon de Winter maakt zich vanochtend heel boos op de opiniepagina van de Volkskrant over de analyse die die krant deze week op de voorpagina plaatste na de persconferentie van Bram “ik geef Holleeder een hand” Moszkowicz. Die analyse was geen analyse, maar een boosaardig stuk vol leugens, vat ik de kritiek van De Winter even kort samen.

De Winter valt de twee auteurs van het stuk, Menno van Dongen en Marc van den Eerenbeemt, aan omdat ze het wagen een deel van de verklaring die Moszkowicz hield in twijfel te trekken. Maandag zei de advocaat dat hij nooit “ongeoorloofde diensten” had bewezen aan zijn client Holleeder. “Ik heb niet als postadres gefungeerd. Er zijn geen bankafschriften op mijn kantoor binnengekomen en er zijn geen bankafschriften op mijn kantooradres gesteld.”

De Volkskrant bracht daartegen in dat Moszkowicz enige tijd terug heeft gezegd dat Holleeder bij hem kantoor domicilie had gekozen. Volgens de verslaggevers hoorde daarbij dat Holleeder een Rabo-rekening aanhield op het kantoor van zijn advocaat. Lariekoek, aldus De Winter. Het is doodnormaal als iemand domicilie kiest ten kantore van zijn raadsman. Dat is iets anders.

Wie in deze discussie gelijk heeft, weet ik niet. Interessanter vind ik de stelling waarmee De Winter zijn stuk op de Forumpagina begon. Het voorpaginaverhaal van de verslaggevers werd gepresenteerd als “analyse”, maar was eigenlijk een stuk waarin feiten en commentaar op een volgens De Winter ongeoorloofde manier door elkaar werden gehaald. Kwalificaties als “emotioneel, vilein en breedsprakig” horen volgens hem niet op een nieuwspagina thuis.

Ik ben het niet met De Winter eens, maar snap wel wat hij bedoelt. Het genre “analyse” is een list van kranten die weten dat ze er met alleen de feiten niet meer komen. Die kranten denken, en met reden, dat ze meer moeten bieden dan de feiten van gisteren, dan het verhaal van een getergde strafpleiter dat 450duizend Nederlanders al veertig minuten lang hebben kunnen aanhoren.

De analyse is een toelichting op het nieuws. Het verhaal achter het nieuws. Een analyse mag geen opinie bevatten, want dan wordt het een column of een opiniestuk. Maar er mag wel meer duiding in staan, meer couleur locale, je ontkomt niet aan kwalificaties die het nieuws een plek en betekenis geven. Daarbij bestaat het levensgrote gevaar dat je de grens over gaat van tussen duiding en diskwalificatie.

Waar die grens ligt, hangt af van de luisteraar of lezer. Ik vond het verhaal van Moszcowicz ook emotioneel en vilein. En breedsprakig was het zeker, ook naar objectieve maatstaven. Tegelijkertijd snap ik ook dat een “vriend van Bram” in de war raakt van zo’n analyse. Benieuwd wat de ombudsman van de Volkskrant hier zaterdagochtend over gaat zeggen in zijn column.

Reacties zijn gesloten.