Baas op eigen blog

Rare Romeinen, die bloggers. Eerst vieren ze in steeds grotere euforie het recht om te zeggen wat ze denken en de mogelijkheid dat op internet ook daadwerkelijk te doen, zonder met iemand rekening te hoeven houden, vervolgens beginnen ze mekaar gedragsregels en een blogcode op te leggen zodra ergens grondig de pleuris uitbreekt, precies zoals je altijd al kon verwachten.

Volgens de wet van behoud van bagger ontkomt een blog niet aan zijn portie trollen, halvegaren en querulanten. Elk dorp heeft zijn dorpsgek, elke krant zijn lastpak, elke blogger zijn hatemail. Hoe algemener de aard van een blog of nieuwssite, des te groter de kans op bagger; waarschijnlijk, denk ik soms, is er een natuurlijke maat waarbinnen op internet sociale controle werkt – met een paar duizend personen is die maat vol.

Een gedragscode, zoals laatst voorgesteld door de Amerikaanse uitgever en web 2.0-evangelist Tim O’Reilly, werkt niet. Alle goede redenen waarom zo’n code niet gaat werken, zijn in Nederland bij elkaar gezet door Jaap Stronks. Alle achtergronden vind je in Jeroen Mircks artikel op Adfoblog, Hoe bezoekers een weblog kunnen gijzelen. Maar ik ben het ook niet helemaal eens met Jaap Stronks. Hij schrijft:

De rode draad in het verhaal is: de comments zijn niet van jou, de blogger, maar van de commenters. Een reactie is een publicatie van een persoon, en die is van hém. Tenzij er een echt zware grens wordt overschreden – die van het strafrecht, bijvoorbeeld – zou ik ingrijpen. Verder zou ik ervoor kiezen om nooit reacties te editen, óók niet om spelfouten eruit te halen, wat nog wel eens wordt geadviseerd. Spam mag je verwijderen want die is niet door personen geplaatst; bedreigingen mag je redigeren. Daarbij geldt voor elke ingreep: laat de comment staan maar wis de inhoud voor zover nodig, en laat zien (met een ‘edit door admin: …’) dat je hebt ingegrepen.

Ik begrijp de stelregel dat je als blogger vooral transparant moet zijn: laat maar zien wat je weghaalt en waarom. Tegelijkertijd vind ik dat niet heel praktisch en misschien ook principieel niet juist. Op dit blog haal ik heel soms reacties weg die beledigend zijn voor derden (als ik het opneem voor Francisco van Jole komen de Van Jole-bashers ook hier langs). En een enkele keer verwijder ik een comment omdat die afkomstig is van een verdwaalde halve zool (type dat alleen maar een scheldwoord plaatst). Zoiets kun je niet weghalen en toch laten staan, en je dient er in elk geval geen enkel belang mee.

Bovendien geloof ik, het principiele argument, dat er verschil kan zijn tussen blogs en blogs. Op menig blog kun je pas een comment posten als je geregistreerd lid bent, of tenminste een keer eerder een comment hebt geplaatst dat is goedgekeurd door de moderator. Die beperkte openheid vind ik heel wel te billijken. Juist de vrijheid om je eigen spelregels te bepalen, lijkt me een groot goed.

Daarmee is niet gezegd dat er geen code zou hoeven te zijn voor journalistieke blogs. Zo’n code – meer een beroepscode dan een fatsoensnorm zoals O’Reilly die voorstelt – kan een vlag zijn waaronder je je schaart en waarmee je laat blijken dat journalistieke uitgangspunten belangrijker zijn dan je volmaakt vrije rechten (behoudens de wet, etc) als individuele blogger.

(Update 13 april)

Aardig artikel bij TC Tubantia over moderatie, geschreven door een journalist van die krant, die bovendien ingaat tegen de daar nu geldende praktijk.

Reacties zijn gesloten.