Kort en goed: kort is niet altijd beter

Interessant verhaal van Theo Dersjant op De Nieuwe Reporter over het einde van de kort trend (het geloof dat kort schrijven altijd beter is). Misschien verschaft het een begin van wat meer duidelijkheid over enkele van de grote paradoxen in mediagebruik. De belangrijkste: jongere mediaconsumenten zijn wel degelijk, zeggen ze, geinteresseerd in de samenleving, maar informeren zich niet met kranten of met andere oude media en lijken soms genoeg te hebben aan Teletekst en freesheets. De een-na-belangrijkste: internet biedt in principe oneindige diepgang aan het nieuws (want aan ruimte geen gebrek), maar de ervaring is dat kort nieuws beter scoort dan lang nieuws (zie Nu.nl).

Het denken hierover is vooral lastig omdat de wereld zo gefragmenteerd is, zowel het mediaaanbod als de mediavraag. Theo heeft het hierboven over “de krant” en nuanceert aan het slot door de freesheets een andere positie te geven, maar het beeld is natuurlijk veel breder. De zaterdagkrant wordt anders gelezen dan de maandagkrant, Next anders dan NRC, het nieuwskatern anders dan de opiniepagina, Nu.nl anders dan de voorpagina van de Volkskrant, De Gelderlander anders dan Dagblad van het Noorden, Teletekst anders dan etc.

Daarover nadenken vinden we lastig omdat de mediawereld tot voor kort veel coherenter was. Een krant was een krant en een regionale krant kon de ambitie hebben bijvoorbeeld een Noordelijke NRC te zijn. Gratis kranten waren er niet, evenmin als websites of burgerjournalistiek of Teletekst (tot 1989). Nog altijd hebben we de neiging vanuit dat brede massamediaperspectief te praten over lang en kort schrijven, terwijl de enige zinnige stap natuurlijk is dat je om te beginnen alle dogma’s het raam uitkiepert en je de vraag stelt: wat wil mijn lezer nu weten?

Ik heb de kort-doctrine altijd gewantrouwd (schreef in 1999 een hartstochtelijk pleidooi voor journalistiek van de lange adem in een bundel met stukken van bekroonde jonge journalisten). Niet omdat korter schrijven geen adequaat antwoord was op de mediarevolutie (veel kon en moest echt korter), maar omdat het een doctrine was: overal en altijd geldig. De laatste trend is dat dagbladen – zie de Volkskrant, zie Next, zie mijn eigen Dagblad van het Noorden – meer en meer onderwerpen gaan kiezen waarover ze de lezer van uitgebreide achtergrond en opinie willen voorzien, liefst al vanaf de voorpagina, terwijl het nieuws van gisteren ultrakort wordt gebracht.

[deze post staat ook als reactie bij het stuk van DNR]