The Long Tail of media: Content is free

Afgelopen dagen in Parijs geweest bij een conferentie van de IFRA. Ruim tweehonderd krantenmanagers, zowel journalistiek als anderszins, die kwamen luisteren naar verhalen over convergentie: hoe maak ik van een krant een multimediabedrijf. Voortreffelijke verhalen waren dat, met als klappers dat  van hoofdredacteur William Lewis van The Daily Telegraph en Skip Foster van de Shelby Star.

Lewis leidt een van de grootste kranten in Engeland, met staf van honderden journalisten Foster een krantje in een stad van vijftienduizend zielen, met vijf reporters. Beide hebben hun dagbladen door de moeizame transitie geleid van een papieren uitgave naar een nieuwsbedrijf dat content in elke denkbare vorm wil maken, beeld, geluid, en geschreven tekst zowel op een site als in de krant. Moeie verhalen.

Toen een van de keynote speakers aan de zaal vroeg wie The Long Tail van Chris Anderson had gelezen, werd me andermaal duidelijk welk gat er nog gaapt tussen oude en nieuwe media. De bestseller van Anderson is verplichte kost voor elke ondernemer die meent iets te zoeken te hebben op internet. Terwijl dat Parijse hotelzaaltje toch vol zat met mensen op zoek naar innovatie online, bleek slechts een kleine minderheid de theorie van de lange staart te kennen.

Ik heb eerder opgeschreven wat volgens mij de betekenis is van de lange staart van het nieuws. De essentie is dat nieuws, net als encyclopedielemma’s, zich dankzij internet heeft bevrijd van de container, van de verpakking die nodig is voor distributie. Vroeger kocht je twintig delen Winkler Prins om drie maal in je leven iets op te zoeken dat op dat moment hoogst relevant kon zijn. Nu google je je een weg naar Wikipedia.

Vroeger was een krant of het journaal de vanzelfsprekende verpakking voor het nieuws. Nu heb je die krant niet meer nodig, althans niet voor dat primaire nieuws. Maar er is meer aan de hand: het nieuws heeft de krant niet meer nodig, de journalist of commentaar heeft de krant niet meer nodig, en in bredere zin: content heeft de container niet meer nodig, nicheverhalen kunnen het zonder hits (Scoops!).

De consequentie is duidelijk: content is free. Niet “free” als in “free beer”, maar als in “free speech” – en wie goed heeft opgelet, weet dat die vergelijking ontleend is aan de open source beweging. Daar word je als uitgever natuurlijk niet vrolijk van, want het zet al je oude uitgangspunten onder druk. Totdat je je realiseert dat open source niet alleen een bedreiging is.

Reacties zijn gesloten.