Kranten moeten de komende tien jaar vooral in zichzelf geloven, zegt Rusbridger

Alan Rusbridger, hoofdredacteur van The Guardian, heeft in een verhaal voor leden van het Britse Hogerhuis, zijn scepsis uitgesproken over de toekomst van kranten. De komende tien jaar, zei hij, hebben dagbladen ‘an act of faith’ nodig: ze zullen moeten blijven investeren in online activiteiten zonder omzet van betekenis.

Het zijn moedige woorden van Rusbridger, want hij weet ook dat veel uitgevers niet investeren maar de krimpende oplages beantwoorden met niet meer dan krimpende budgetten voor redacties. Dat is een vorm van Verelendung die nog jarenlang aardige winsten oplevert, maar eindigt bij irrelevantie en faillissement.

Overigens schat Rusbridger de toekomst van regionale kranten nog somberder in dan die van landelijke bladen. Ik weet niet of hij gelijk heeft en in elk geval betwijfel ik of zijn analyse ook past op de Nederlandse krantenmarkt, die heel anders in elkaar steekt dan de Britse of de Amerikaanse (onder meer vanwege de geografische schaal en het feit dat bij ons 95 procent van de oplage bestaat uit aan huis bezorgde abonnementen).

Soms neig ik ernaar regionale kranten meer kansen toe te dichten dan de landelijke dagbladen (waarbij de wens de vader van de gedachte is, ik werk voor een regionale krant). Op lokaal en regionaal niveau is de krant nog de enige brenger van gewoon regulier nieuws, terwijl een landelijke krant permanent concurrentie ondervindt van allerlei andere media (tv, radio, andere landelijke kranten).

De kracht van een regionale krant – zijn kennis van de regio – is ook zijn achilleshiel. Het kost veel geld, menskracht en energie om op de hoogte te zijn van wat er speelt. Om te kunnen weten dat die ene rechtszaak aan de orde is, welk onderwerp ertoe doet in een buitenwijk van Assen, et cetera. Als je dat loslaat, verspeel je je bestaansrecht als regionale krant – terwijl de kroonjuwelen van een landelijke krant, denk ik, eerder gezocht moeten worden bij politieke invloed (de agenda kunnen bepalen), bij columnisten en natuurlijk het pure, “eigen” nieuws.

[via Jeff Jarvis]

Reacties zijn gesloten.