Met hoeveel journalisten minder kunnen we?

25 augustus 2007 Geen categorie 1

Enkele duizenden banen zijn de afgelopen jaren verloren gegaan op Amerikaanse redacties. De aantallen lopen uiteen per studie, maar de trend is duidelijk: het gaat slecht en voorlopig alleen maar slechter. Heel zichtbaar wordt dat bij grote en bekende kranten als de LA Times, waar nieuws over een dalende oplage en de verkoop van het moederconcern Tribune wordt begeleid door verlies van journalistieke banen.

Cijfers over de Nederlandse situatie ken ik niet, maar ik vermoed dat we nu  honderden journalisten minder hebben dan in 2000 – ten tijde van de internethype – of in 2004 – net voor het economisch herstel. Er zijn dagbladtitels verdwenen, bij alle concerns wordt gesneden in de bezetting terwijl de uitbreiding van werkgelegenheid bij radio en tv (Talpa) geen al te blijvend karakter lijkt te hebben.

In de VS verschillen twee prominente journalistieke bloggers Nick Carr en Mark Glaser, van mening over de dieper liggende trend. Glaser vertelt op MediaShift dat er wel degelijk nieuwe banen bijkomen bij mediabedrijven, maar Carr stelt vast dat daar weinig journalistieke jobs bij zitten. Je kunt nog webdesigner worden bij een krant, of ontwikkelaar of moderator – maar niet veel meer.

Die trend herken ik wel, al zal het in Nederland nog minder heftig zijn. Maar media hier hebben ook meer behoefte aan redacteuren met gevoel voor nieuwe media. En eigenlijk zoeken ze naar jonge mensen die zijn opgegroeid met die nieuwe media, voor wie postmodern mediagebruik volstrekt vanzelfsprekend is. Vraag ze wat ze echt niet willen missen, de tv of internet, en ze zeggen: het net, want zonder net ben ik mijn vrienden kwijt.

De trend moet gevolgen hebben voor de journalistieke opleidingen in Nederland. Die kunnen niet meer volstaan met het opleiden van journalistieke journalisten – en ik realiseer me dat ze zoeken naar alternatieven. Op de korte termijn hebben Nederlandse media vooral behoefte aan change angents, jongeren die een redactie van binnenuit, louter door wie ze zijn, doen veranderen.

Lijdt de journalistiek daaronder? Zonder enige twijfel. Maar niet op de wat langere termijn. De jongeren die we binnenhalen zijn een vaccin. Ze zijn een hele lage dosis van het virus dat we vrezen (postmodern genetwerkt antimassa mediagebruik), maar verhogen uiteindelijk onze weerstand. En uiteindelijk gaan Nederlandse media medewerkers aannemen voor wie het bedrijven van journalistiek, met alles erop en eraan, weer even vanzelfsprekend is als voor de generaties dagbladschrijvers voor hen.

Reacties zijn gesloten.