Waarom ik niet meer twitter

12 december 2007 Geen categorie 7

Nog dagelijks krijg ik in de mail boodschappen van mensen die me volgen op twitter. Hoeveel zullen het er inmiddels zijn? Honderden, schat ik. Ik ben bang dat ze verloren zijn in outer space: ik twitter niet meer, al maanden niet. En ik ben niet de enige die er de brui aan heeft gegeven. Scott Karp, wiens blog over Publishing 2.0 ik volg, vindt het basically a waste of time.

Minder dan Karp ben ik aan het twitteren verslaafd geweest. Toen het afgelopen zomer begon, vooral toch omdat Erwin Blom in de Verenigde Staten tegen de leukste hype in jaren was aangelopen en het twitteren als een stroovuurtje rond ging, was het wat mij betreft al weer evensnel voorbij. Online twitteren kon wel, maar als ik tijd had om te twitteren was ik niet online, en omgekeerd.

Ik had altijd iets beters te doen op het web. Google Reader is veel verslavender. Ik volg een honderdtal blogs en blog-achtige nieuwssites intensief. Dat kost me een uur per dag. Ik lees nog altijd kranten – zij het minder langdurig en selectiever dan een jaar of tien geleden – en lees, los van de tientallen bundels poezie, een stuk of dertig, veertig boeken in een jaar, waarvan de meeste iets te maken hebben met media en filosofie, sociologie, marketing of techniek.

Twitteren doe je, als je het doet, wanneer je niets beters te doen hebt, of als je het erbij kunt doen. Je zit in een zaal in je twittert. Je kijkt naar de buis. Je staat in de file. Je ligt in bed. En je twittert. Ik niet. En toch vooral omdat het me nooit helemaal gelukt is mijn Blackberry aan het twitteren te krijgen. De techniek vraagt meer geduld dan ik heb.

Scott Karp is enthousiast over twitteren. Mooie interface, leuk voor de sociale contacten en de connectedness:

But the noise to signal ratio is WAY too high. And the temptation to Tweet for the sake of Tweeting is WAY too high. An example of high noise to signal is the Twitter “half conversation” — where two user are talking to each other directly, but you only follow one of them. So you hear half the conversation, like listening to someone on their cell phone. It’s quasi-voyeuristically interesting sometimes, but mostly it’s just annoying.

Reacties zijn gesloten.