We kakelen elkaar de Hillaryhype na

Het verhaal dat Hillary Clinton een liedje van de Golden Earring gebruikt voor haar presidentscampagne, is niet in de wereld gekomen door de Nederlandse journalist Jeroen van Bergeijk. Dat er zo’n rel over is ontstaan, danken we wel aan hem. In een prive-mailtje schreef Van Bergeijk dat bij When The Lady Smiles een hele heftige clip hoort, iets met verkrachting en geweld. En bingo.

In NRC legt Van Bergeijk uit hoe hij deel werd van de hype. Zijn mail werd door de ontvanger plompverloren op internet gezet, zonder toestemming van Van Bergeijk. Het bericht werd opgepikt door Boingboing en HuffingtonPost en via die politieke blogs door GeenStijl. Daarna pikten de traditionele Nederlandse media het verhaal op. Hillary in de problemen door Nederlandse – er was zelfs iemand die Duitse schreef – clip.

Ergerlijk is dat niemand het bericht controleerde. Van Bergeijk ook niet. Hij zegt zich daarvoor te schamen, maar hoeft dat niet. Als een journalist ook al geen onnadenkend mailtje meer mag versturen, is het eind zoek. Lulliger is het dat de genoemde grote Amerikaanse blogs, die wel degelijk journalistieke pretentie hebben, het bericht niet checkten.

Dat GeenStijl niet even belt met het campagneteam van Clinton, verbaast niet. Waarom zouden ze? Liever meteen Van Bergeijk uitmaken voor alles wat lelijk is. Droevig is wel dat de Nederlandse journalistieke media meteen begonnen te kakelen, zonder de feiten te checken.

Van Bergeijk heeft dat inmiddels wel gedaan. When The Lady Smiles is geen campagnelied van Hillary, zoals niet hij, maar Teletekst als eerste berichtte – Teletekst is althans de bron waarnaar Van Bergeijk verwijst en waarop die dienst zich baseerde is vooralsnog onduidelijk; mogelijk op een berichtje van radio-1-journalist Ron Linker die had gemeld dat de Earring-song een enkele keer te horen was geweest.

Het nakakelen van een hype laat weer eens zien hoe in de media twee journalistieke culturen volmaakt onbegrepen over elkaar heen schuren. Blogs blijken weer eens primair een soort columns, zeer geschikt om haastige, vergaande, liefst politiek gekleurde, raillerende conclusies te verbinden aan feitelijk nieuws uit de traditionele media.

Niks mis mee, maar je moet als reguliere journalist wel weten wie en wat je citeert, en vervolgens je vingers natellen: kloppen mijn feiten (bij Hillary is 1 keer een liedje gehoord) nog, of is dat verhaal inmiddels opgeklopt en uitvergroot tot onzin (Hillary in problemen door Duits campagnelied)?