Journalistiek van Burgers Begint met Tagging

3 juli 2008 Geen categorie 3

I

k beweer soms dat burgerjournalistiek niet bestaat, omdat die term suggereert dat er twee soorten journalistiek zijn, afhankelijk van de maker. Terwijl ik denk dat er hooguit sprake kan zijn van goede of slechte journalistiek, ongeacht wie de maker is. Daarmee ruim ik een plek in voor niet-professionele, niet voor een groot medium werkende journalisten die zichzelf nauwelijks als journalisten zien, maar bijvoorbeeld als bloggers. Dat is spannend, maar burgers die taggen zijn veel spannender.

Een van mijn favoriete bloggers is Erwin Mijnsbergen, die als informatiespecialist voor de bibliotheek in Midddelburg werkt. Op ZB Digitaal legt hij onvermoeibaar uit wat de gevolgen zijn van nieuwe media voor oude, en dan met name voor de wereld van bibliotheken. De botsing tussen oud en nieuw is er niet anders als in pakweg de krantenwereld. Ook in de bibliotheek is het niet vanzelfsprekend dat buitenstaanders zich met de content bemoeien.

Moeten lezers van boeken zich kunnen bemoeien met wat ooit de inhoudskaarten waren? Vroeger maakte een bibliothecaris zo’n titelbeschrijving. Waar gaat het boek over? Is het fictie of non-fictie, spannend of wetenschappelijk? Nog wat langer geleden kon je uit zo’n kaartje ook opmaken of het boek geschikt was voor kinderen, of voor katholieken.

Sinds die kaartjes zijn vervangen door computersystemen en internet ligt het meer voor de hand dat niet de informatiespecialist, maar de duizenden lezers zelf dat soort informatie genereren. Dat kan met tagging, het toekennen van steekwoorden. Of met ranking, het waarderen van content. Bij sites als Youtube en Flickr werkt dat al. Het begint de norm te worden voor het ontsluiten van informatie.

Hoewel dit soort systemen op het eerste gezicht een  bedreiging vormen voor informatiespecialisten, zoals ze ook ogenschijnlijk een bedreiging vormen voor journalisten en huisartsen en deejay’s, is Edwin Mijnsbergen onverkort voorstander van tagging in bibliotheken:

Je zou kunnen stellen dat zulke tags niet thuishoren in een informatiesysteem. Dat dit nu een goed voorbeeld is van informatievervuiling. Ik ben het daar niet mee eens. Ik vind het grappig. De massa kan ook kritisch zijn en die kritiek vertalen naar humor.

Ik wil nog wel een stap verder gaan: tagging zal over een jaar of wat de hoeksteen blijken te zijn van wat wij ooit aanzagen voor burgerjournalistiek. De grote massa gaan meedoen als informatiespecialisten, maar niet op de manier die we vreesden. Ze gaan niet doen wat wij deden. Maar de gevolgen zullen niet minder zijn.

Reacties zijn gesloten.