Staatssteun Voor De Pers

Als president Sarkozy erover denkt de Franse pers financiele steun te verlenen, hebben we het er bij ons ook weer over. Een stevige pers is nu eenmaal nodig om de burger te informeren, zo wil een oude wijsheid. En een democratie functioneert niet zonder geinformeerde burgers. Allemaal waar en tot uw dienst, maar wat als die burger het zelf wel opknapt?

Ik zal niet beweren dat de pers geen steun nodig heeft of verdient. Verlaag het btw-tarief voor kranten maar. Plaats eens een dure advertentie als overheid om je beleid uit te leggen, en plaats van spin doctors in te huren (een suggestie van oud-uitgever en voorzitter van de Nederlandse Dagbladpers, Kees Spaan, vandaag in de Volkskrant).

Ik wil nog wel verder gaan in deze lijn. Misschien zou de staat de komende tien jaar garant moeten staan voor de verliezen van kranten. Als Wouter Bos banken kan overnemen om een financiele crisis te voorkomen, waarom dan geen dagbladen? Of het ANP, dat eenmaal in handen van de staat natuurlijk gratis het nieuws aan de afnemers kan aanbieden.

Komt de onafhankelijkheid van de pers in gevaar? Vast wel. Maar de grootste nieuwsorganisatie van Nederland, NOS Nieuws, wordt ook uit belastinggeld gefinancierd en kan desondanks uitstekend functioneren. Zo goed zelfs, dat op internet al jaren een scheve concurrentie bestaat tussen gesubsidieerd nieuws van de NOS en armlastig nieuws van alle andere aanbieders.

Ik ben geen voorstander van staatssteun voor de media. Een volkomen generieke btw-verlaging zou nog kunnen. Nadeel daarvan lijkt me dat ze slechts tijdelijk soelaas biedt. Oplages gaan om andere redenen omlaag: nieuwe generaties voelen zich nu eenmaal niet meer zo gebonden aan vaste waarden en merken en nemen geen abonnement op een betaalde krant.

In laatste instantie denken burgers, vrees ik, dat ze de pers niet nodig hebben. Dat geldt voor de opgewonden burgers van wijlen Pim Fortuyn, Rita Verdonk en Geert Wilders. En het geldt, met een heel andere achtergrond, voor de even opgewonden burgers van de Google-generatie. Zij allen praten nu zelf mee, publiceren op internet, en denken – bijna altijd ten onrechte, uiteraard – dat ze dat beter kunnen dan journalisten.

Tegen zulk sentiment helpt geen staatssteun. Betere journalistiek lijkt me een passender antwoord. Betere verhalen. Beter verteld. Nieuws dat we nog niet eerder hebben gehoord, zo vakkundig verteld dat het onontkoombaar is.