Wie is echt? Wie niet? En wie maalt erom?

28 maart 2009 Geen categorie 2

Foto RoelIk twitter soms. En nu ik een Iphone heb misschien wat vaker. Ik heb een kleine vierhonderd volgers die me tot nu toe nauwelijks iets zagen doen. Maar hoe weten ze straks of die tweets wel van mij zijn? Wouter Bos wordt nagedaan en rapper 50 Cent laat zich nadoen op Twitter. Wie is er eigenlijk echt? En wie niet? En wie kan het iets schelen?

Als alles digitaal is, zoals op internet, kan alles probleemloos worden nagemaakt. Van muziek tot identiteiten. Zoals alles ook opnieuw kan worden gemaakt (redo), kan worden teruggedraaid (undo) of met andere dingen kan worden vermengd (mashup). Dat spel met fictie en werkelijkheid is zo verleidelijk dat we aan het maken van iets nieuws (create) veel minder toekomen.

Ik vind dat al jaren een bizar bijverschijnsel van de digitale cultuur. Kunnen we eindelijk allemaal publiceren op internet, hebben we eindelijk de kans uniek te zijn en onze persoonlijkheid breed uit te meten, blijkt dat we vooral druk zijn met het nadoen van elkaar, kopieren we ons suf en verschuilen we ons achter avatars en nicknames die verre van uniek zijn.

De digitale cultuur hangt van paradoxen aan elkaar – het is een hopeloos verwarrend staaltje patchwork. Want dwars door dat gulzige nadoen loopt volgens mij de toenemende behoefte aan authenticiteit, aan “echtheid” of “thruthfullness”. We gaan allemaal plat voor een verhaal dat zo uit het volle leven gegrepen is. Of uit dat volle leven gegrepen lijkt – want dat iets echt lijkt, vinden we belangrijker dan dat iets echt is. We vertrouwen de werkelijkheid nauwelijks, maar die scepsis kan ons eigenlijk niet zo heel veel schelen.

Daarom komt “Broadway”, de man die de websites van 50 Cent beheert en zijn Twitter-account vol tikt, ook weg met de tekst dat 50 Cent weliswaar niet zijn eigen tweets tikt, maar dat die tweets wel doordrongen zijn van “zijn energie”. Net echt. Goed genoeg.

[Via Nick Carr]

Reacties zijn gesloten.