Google als hypertussenpersoon

11 april 2009 Geen categorie 1

Onthullende visie van Nicholas Carr. Waar we tegen elkaar zeggen dat internet een eind maakt aan de positie van tussenpersonen – allerhande makelaars, nieuwsorganisaties, boekhandels, reisbureaus – omdat de consument zichzelf kan bedruipen, zagen we over het hoofd dat er een nieuwe hypertussenpersoon is verschenen. Google.

Kranten en andere nieuwsorganisaties zitten op internet klem. Ze haten Google, dat parasiteert op hun journalistieke inspanningen, en kunnen niet zonder Google, want zonder de zoekmachine missen ze de massale aanvoer van bezoekers naar hun sites. Volgens Google kunnen ze er eenvoudig voor kiezen niet gevonden te worden door de zoekmachine (‘opt-out”), maar in feite hebben ze geen andere keuze dan die tussen een langzame dood en een hele snelle.

When a middleman controls a market, the supplier has no real choice but to work with the middleman – even if the middleman makes it impossible for the supplier to make money. Given the choice, most people will choose to die of a slow wasting disease rather than to have their head blown off with a bazooka. But that doesn’t mean that dying of a slow wasting disease is pleasant.

Het is, vanuit het perspectief van een krantenman, niet eenvoudig desalniettemin van Google te blijven houden, wat ik doe: geen ander bedrijf op het web is zo innovatief, geen ander begrijpt zo goed waar het netwerk toe in staat is. Maar Google is niet op aarde om ons allemaal gelukkiger te maken, zelfs als we dat worden van Google. Google dient Google.

Carr stelt dat het echte probleem op internet bestaat uit overaanbod. Te veel nieuws. Google profiteert daarvan door als hypermediator de aanbieders tegen elkaar uit te spelen (het negeert of frusteert bijvoorbeeld de ACAP-ontwikkeling). Dat verdwijnt alleen maar als de nieuwsproducenten hun aanbod verkleinen, stelt Carr.

The cure isn’t pretty. It requires, first, a massive reduction of production capacity – ie, the consolidation or disappearance of lots of news outlets. Second, and dependent on that reduction of production capacity, it requires news organizations to begin to impose controls on their content. By that, I don’t mean preventing bloggers from posting fair-use snippets of articles. I mean curbing the rampant syndication, authorized or not, of full-text articles. Syndication makes sense when articles remain on the paper they were printed on. It doesn’t make sense when articles float freely across the global web.

“Het Nieuws” bestaat niet meer

Dit deel van Carr’s betoog doet mij aarzelen. Omdat hij “nieuws” nog steeds beschouwt als eenduidige categorie, zoals een groenteboer die zegt dat hij groenten verkoopt, en niet in de gaten heeft dat hij allerhande soorten sla, allerhande kruiden, twintig soorten fruit – gesneden, gecombineerd, et cetera -  in de aanbieding heeft, en met al die verschillende groenten gedifferentieerd kan omgaan.

Er is nieuws en nieuws. Een krant biedt het nieuws van gisteren en de onthulling van vandaag, biedt serviceinformatie die wel of niet ook elders en vaak beter te vinden is, biedt een achtergrondverhaal bij het wereldnieuws en commentaaar op een dorpsrel, biedt recensies en kritieken en filosofische kanttekeningen bij de hype of trend van morgen.

Ik bedoel: als we over “het nieuws” praten zijn we te weinig specifiek. We doen dat omdat we nog te veel vanuit het perspectief van de massamedia denken, en niet vanuit het gezichtspunt van internet dat die massamedia heel langzaam doet versplinteren. Al geef ik toe dat ook “de massamedia” een missschien te breed geformuleerde categorie is. Maar nog steeds geloof ik dat er – eerst en vooral voor journalisten, voor de journalistiek – een cruciaal verschil is tussen de ondergang van massamedia en de voorgestelde ondergang van het nieuws. Van het eerste ben ik overtuigd, van het tweede nog lang niet – met Carr.

Meer reacties:

Via Googe Reader lees ik van alle kanten reacties op het stuk van Carr en op het bredere onderwerp, de ondergang van kranten. Bijvoorbeeld:

Google isn’t stealing content from newspapers and other media companies. It’s stealing their control over distribution, which has always been the engine of profits in media. Google makes more money than any other media company on the web because it has near monopoly control over content distribution

Reacties zijn gesloten.