De Oranjes, de dader en de foto’s

1 mei 2009 Geen categorie 16

De beste foto was te goed. Pim Ras van het AD stond aan de andere kant van de weg toen hij de dader van de “aanslag” op Konginnedag, 30 april 2009, fotografeerde met op de achtergrond de koninklijke bus en de zichtbare ontzetting. Die foto was zo goed, dat ik gisteravond even aan Photoshop en manipulatie dacht.

Bij Dagblad van het Noorden – ik had dienst – hebben we overwogen de foto aan te kopen nadat hij via een uploadsite bij ons was gekomen. Natrekken wie de maker was, ook omdat ik aarzelde over de authenticiteit. Dat deed ik niet meer toen Ras de fotograaf bleek en liet weten woest te zijn over de roofsite, en overigens exclusief voor het AD werkte.

Maar de foto van Ras was om nog een reden te goed. De man in de auto was mij te herkenbaar. Als we de foto hadden kunnen aankopen, hadden wij, anders dan het AD zou doen, de man onherkenbaar gemaakt. Hij was op dat moment voor mij nog een verdachte, hij leefde nog (volgens de officiele berichten), en mijn krant respecteert de privacy van verdachten. En ook van daders, overigens.

Dat is, ik weet het, een lastige afweging als andere massamedia daar minder scrupules bij hebben. Als de NOS en vooral RTL verder gaan. En als GeenStijl niet alleen de dader/verdachte toont, maar ook zijn hele doopceel licht en hem met naam en toenaam noemt.

Schade

De vraag is steeds, of zal achteraf zijn, hoeveel schade je een verdachte en zijn familie berokkent door zijn privacy te schenden. Als heel Nederland weet wie Volkert van de Graaf is, wordt het bezopen hem Volkert van der G. te noemen. Maar wanneer weet iedereen wie Van der G. is?

Als GeenStijl hem voluit noemt? GeenStijl wordt zeer veel gelezen. En terecht zegt Dominique Weesie dat buitenlandse media al veel langer de gewoonte hebben namen van daders en verdachten voluit te noemen. En we leven dankzij internet inderdaad niet op een eiland.

Bloederig

Even complex is de vraag hoe om te gaan met schokkende foto’s. Bij het hele aanbod dat wij gisteravond doornamen, zaten foto’s van bebloede gezichten en een serie van ANP-fotograaf Robin van Utrecht waarop een meisje te zien was dat net door de Suzuki was geraakt.

Die foto hebben we niet geplaatst. Ik vond hem te schokkend. Geen beeld dat ik mijn lezers bij het ontbijt wilde voorleggen. Het is waar: op televisie was het wel te zien, maar de impact van een foto is indringender.

Maxima

De foto op de voorpagina van DvhN: Maxima en Willem-Alexander die de hand voor de mond slaan. Dat beeld zal, denk ik, dacht ik gisteravond, in het collectieve geheugen blijven hangen.

Op de binnenpagina’s van mijn krant stonden meer beelden, die het nieuws toonden, en dankzij de beelden van Robin van Utrecht werd de gruwelijke impact van de “aanslag” – die ik in de openingskop van de krant niet zo wilde noemen; ik had bij “aanslag” andere associaties dan een verkreukelde Swift van een doorgeslagen gek – duidelijk genoeg.

Reacties zijn gesloten.