Paniek bij kranten: waar is het verdienmodel?

Waar komt toch die verbijsterende onnozelheid vandaan bij journalisten en paniekerige uitgevers die nu ineens moeten nadenken over geld verdienen met online nieuws? Ze gunnen zichzelf geen enkele ratio en rollen meteen de Hoekse en Kabeljauwse Twisten in. Nieuws Moet Gratis! Nieuws Moet Betaald! Google Rooft Ons Leeg!

Feit is dat de oude media er de afgelopen vijftien jaar niet in zijn geslaagd een verdienmodel te vinden online. De verdienmodellen die er waren, werden door anderen ontdekt, van Google tot eBay, van GraigsList tot Monsterboard. [update: al is dat natuurlijk een nieuwe: lezers sponsoren onderzoeksjournalistiek]

Terwijl klassieke uitgevers nog honderden miljoenen verdienden aan print, maar te weinig uitgaven aan innovatie, gingen de nieuwe “uitgevers” miljarden verdienen aan internet.

Oude media huilen nu krokodillentranen. Terwijl er niet zo veel verbeeldingskracht nodig is om ten minste iets slimmer over verdienmodellen voor neiuws na te denken.  Het begint ermee dat je wat oude gewoontes loslaat, en in nieuwe product-markt-combinaties nadenkt.

Prijs

Kranten hebben traditioneel een vaste prijs, en een vast productmodel. Je kunt als abonnee niet afdingen, of als lossenummerkoper profiteren van de korting die AH geeft en een andere supermarkt niet. Ook kun je je krant niet een uur eerder laten bezorgen omdat je nu eenmaal forenst. Of de krant alleen op dinsdag en woensdag laten  bezorgen, omdat je de rest van de week in het buitenland werkt.

Product en prijs liggen vast. En oude media hebben de neiging dat “containermodel” mee te nemen naar internet. Als we besluiten dat het nieuws online moet, gaat dus ook alles online. Als we besluiten dat ervoor betaald moet worden, moet ook iedereen voor alles gaan betalen (of nee, alleen abonnees van de printkrant krijgen korting).

Ook de markt lag vast. Je kunt je als krant wel voornemen dat je op een jonger publiek mikt (nodig omdat je printlezers nu wel wat bejaard worden), maar als dat jongere publiek jou primair associeert met een printmerk, dat ze niet “sexy” vinden en dat zich verzet tegen hun alles-is-gratis-anything-goes-cultuur, zul je dat jongere publiek niet snel krijgen.

Product-markt-combinaties

Het kan ook anders, maar dat vergt meer creativiteit, minder plenaire vergaderingen en dus een andere cultuur. Het begint ermee dat je als oud medium je doelen helder formuleert. Wil je journalistiek relevant blijven in je doelgroep, of wil je alleen voldoende rendement halen. In het laatste geval doe je wat GeenStijl doet, in het eerste begin je met nadenken.

Ik kan me tientallen combinaties van product en markt (en prijs) voorstellen voor content op internet. In de eerste plaats omdat die markt dankzij internet versnipperd is, en uit honderden of duizenden kleine groepen bestaat (groot misverstand: een groep op internet is niet zoiets als een doelgroep voor de traditionele krant).

In de tweede plaats omdat het product dankzij digitalisering versnipperd is. Er is nauwelijks nog een reden om de krant op internet “als krant” aan te bieden. De krant is, niet voor de papieren lezers die er terecht zeer aan gehecht zijn maar wel op internet, een onhandige verpakking. Zoals twintig delen encyclopedie op het dressoir onhandig zijn als je ook naar Wikipedia kunt.

Opknippen

Knip de krant op. Knip je markt op. Bouw flexibiliteit in (en geen traagheid). Geef niet de hele krant weg online – stop om te beginnen in die termen over de krant na te denken. Kijk naar je belangrijkste assets: een columnist, het meeste exclusieve nieuws uit de gezondheidszorg, onder je lezers meer schakers of zeilers dan enige andere site. En focus op die content. Dan komen de inkomsten wel.

Snap nou eindelijk dat “het nieuws” een containerbegrip is dat ongeveer zegt wat er in een krant staat, maar dat ongelofelijk in de weg zit als je nadenkt over verdienmodellen online. “Het nieuws” bestaat niet meer. We hebben oud nieuws, nieuw nieuws, snel en langzaam nieuws, opinierend nieuws en handig nieuws, en nog veel meer.

Al die verschillende soorten nieuws vragen om een wijze van behandeling, een redactie. En ze zoeken naar het juiste platform (van twitter tot print, van zoekmachine tot aggregatiesite). Met sommige soorten zullen sommige journalisten zich niet meer moeten bemoeien (de krant deed alles, online doe je waar je goed in bent). Voor de meeste content zullen niche-publiekjes bestaan, soms heel grote niches. De meeste online producten zullen moeten drijven op – targetedadvertising.

Maar ergens aan het eind van de tunnel zal blijken dat sommige lezers onder sommige omstandigheden voor sommige content soms zullen willen betalen. En dat daarmee een deel van de journalistieke bekostigd kan worden.

Reacties zijn gesloten.