Brekend Nieuws: hoe redden we de kranten?

Schrijf je een boek over ethiek in de journalistiek en wat internet met die normen doet, krijg je louter vragen over geld. In tijden van crisis willen we weinig weten van journalistieke mores, zo blijkt. Hoe betalen we de journalistiek als geen hond meer voor nieuws wil betalen, was in elk gesprek over Mediamores en in recensies de terugkerende vraag.

Gaat mijn volgende boek over, was telkens mijn antwoord. Het zou Brekend Nieuws kunnen gaan heten. Om drie redenen. Breaking news is het meest prominente nieuws, het echte nieuws, geen achtergrondreportage of human interest interview, maar nieuws dat er nog niet was voordat het “brak”.

Keerzijde van dat brekende nieuws is dat het, in bedrijfseconomische termen,  al stuk is voordat het goed en wel naar buiten komt. Via internet gaat het zo snel rond dat massamedia als kranten en televisie er steeds minder mee kunnen verdienen. Het maken van breaking news is duur – er is vaak onderzoek voor nodig – maar de beloning steeds kleiner.

Een derde reden waarom Breaking News een aardige werktitel is: het is natuurlijk ook een ironische of zelfs wat cynische metafoor voor wat er met de nieuwsindustrie aan de hand. De laatsten die beseften dat er iets mis is met hun wereld, waren de journalisten zelf. Voor hen is het nog steeds breaking news.