Google: blij met ‘n dooie mus?

2 december 2009 Geen categorie 0

Krantenuitgevers als Rupert Murdoch vinden dat ze door Google bestolen worden, omdat de zoekmachine hun berichten laat zien. Google doet nu iets terug. Een kleine concessie, schrijft The New York Times. Betaalde of anderszins afgesloten sites die nu achterlangs via Google worden leeggehaald, The Wall Street Journal bijvoorbeeld, worden een beetje beter beveiligd.

Met zijn First Click Free programma ondersteunt Google betaalde sites. Bezoekers die via de zoekmachine nog bij gratis artikelen komen, krijgen na vijf van die berichten de boodschap dat ze nu echt, net als gewone bezoekers, moeten betalen aan de voordeur.

Het lijkt beter nieuws dan het is. Om twee redenen. In de eerste plaats doet Google alleen iets, die kleine concessie, voor betaalde sites. De zoekmachinereus is nog altijd niet van plan mee te werken aan ACAP, het protocol waarmee krantenuitgevers zelf willen kunnen betalen hoe ook hun gratis content ontsloten mag worden door search engines.

Alles of niets

Nu wordt een artikel wel of niet geïndexeerd. Alles of niets dus. En de meeste uitgevers kiezen voor opname in de zoekmachines omdat die nu eenmaal heel veel bezoekers terugsturen. Maar liever zouden ze zelf de voorwaarden bepalen: de ene zoekmachine wel, de andere niet; koppen wel, maar tekst niet; sportnieuws wel, achtergronden niet, etc.

Google praat wel mee over ACAP, maar maakt nog geen aanstalten de uitgevers hun zin te geven. Waarom zouden Page en Brin ook? Ze zijn bijna-monopolisten die uitgevers in de tang hebben (Google haalt samen met Yahoo 76% van alle online advertentiegelden binnen, zegt Timothy Balding van de WAN), terwijl die uitgevers er maar niet in slagen echt samen op te trekken.

De First Click Free concessie is om nog een tweede reden een dooie mus: dat Google betaalde sites iets beter wil afschermen betekent nog niet dat klanten ook gaan betalen voor sites die nu nog gratis zijn. Voor een beter begrip van hoe het wel zou kunnen, lees Steve Yelvington. Maak een onderscheid tussen toevallige passanten en de kern van je bezoekers, zegt Yelvington.

Long tail

Elke nieuwssitebouwer weet dat de bulk van zijn bezoekers slechts een enkele keer langskomt, en dan heel lang niet meer. Daar staat een veel kleinere groep tegenover die meerdere keren per dag heel doelgericht bij je op bezoek komt. Het is de bekende long tail: een grafiek die hoog begint en dan stijl afloopt maar onderin een lange staart heeft.

Yelvington wijst echter op een belangrijke afwijking van die power law. Onderin de staart zit een bubbel, een bult, een ophoping. Dat zijn je trouwe klanten, zegt hij. Die moet je hechter aan je binden, bijvoorbeeld door ze een reden te geven zich te registreren. Het heeft geen zin dat te proberen bij de veel talrijker losse passanten die maar even langskomen.

Wat is het verschil tussen de benadering van Yelvington en First Click Free van Google? Goeie vraag. Volgens Google-watcher John Battelle hebben kranten om te beginnen Google niet nodig om hun doel te bereiken. De twee concepten lijken op elkaar, maar Google werkt alleen voor bezoekers die via Google binnenkomen, terwijl ze ergens naar zochten dus. Kranten kunnen de strategie ook zelf uitvoeren voor alle bezoekers.