De euforie van Parkinson is over

Ze noemen het de wittebroodsweken. De eerste periode na de diagnose. Je weet eindelijk wat er aan de hand is, waardoor het ergste tobben voorbij gaat. Dankzij de dopaminepillen tril je niet meer, sleept je been niet, slaap je beter en kun je weer werken. Pas later wordt duidelijk wat Parkinson is: één stap vooruit, twee achteruit.

Als er oefenvijftigers bestaan – zoals mijn vriend Wim de Jong – en herintredende oefensingles – idem -, dan bestaan er ook oefenparkinsonpatiënten. Die kopen nog een broek met knopen, omdat ze ervan uitgaan dat zo’n broek toch sneller slijt dan zij doen. Die lezen het blad van de patiëntenvereniging – Papaver – alsof het over koffiebonenplanters gaat; niet over hen in elk geval.

Ik ben oefenpatiënt af. Dat is niet erg. Het is niet anders – die relativerende houding heb ik vanaf het begin en kost me nog steeds weinig moeite. Parkinson heeft voordelen. Ik heb minder haast dan ik had. Ik ben rustiger. Ik ben eerder verbaasd over mijn voortdurende vermoeidheid dan iets anders, wrokkig bijvoorbeeld, of opstandig. Als ik moe ben, ben ik moe.

Maar soms valt me op hoe verraderlijk het is. De wereld van de media, waarvan ik al zo’n vijftien jaar verstand dacht te hebben, gaat nog meer dan ik al dacht over ‘boodschappers’, over jonge mensen tot een jaar of 35. Niet alleen de reclame, maar ook de films, de muziek, het nieuws.

Die doelgroep is natuurlijk de rijkste, vandaar dat reclame zich erop richt. En misschien is het ook wel de grootste of meest uitgesproken doelgroep. Maar meer nog dan dat lijken de media in hun focus op betrekkelijk jonge mensen van nature een soort alles-kan-nog-het-leven-ligt-nog-open optimisme uit te stralen – wat weer moeilijk te rijmen is met de hardnekkige voorkeur voor slecht nieuws (want goed nieuws is geen nieuws).

Dat het mij nu pas opvalt, ligt aan mij. Vrij abrupt ben ik als hardnekkige permanente dertiger in de laatste fase van mijn leven gestruikeld. Die hele midlifecrisis waar andere oefenvijftigers het zo moeilijk mee hebben, is nogal langs mij heen gegaan. Ik maak mij nu tamelijk opgewekt druk om andere dingen: de leaseprijs van rolstoelen, de ontwikkelingen bij deep brain surgery.