Het snelweggevoel

19 februari 2012 Geen categorie 4

Je rijdt op een snelweg, een overbekende route, je luistert naar het nieuws op de radio of dwaalt in gedachten af naar dingen die je al duizend keer hebt gedacht, en ineens ben je op je bestemming. De twee uur tussen Groningen en Rotterdam, tussen hier en daar, gingen voorbij – en je hebt onderweg niets waargenomen. Geen ander verkeer, geen omleidingen, geen wiekende windmolens, niet die snelheidscamera bij een viaduct op de A6.

Niet bewust althans. Zoals je ook al jaren leeft met internet. Ineens ben je op je bestemming: in het nu. Je hebt onderweg de veranderingen wel geregistreerd – de opkomst van social media, de krimp van print, de penetratie van entertainment, de macht van mobiel. Je bent niet verrast door de uitkomst, zoals je ook niet raar opkijkt dat je na twee uur aankomt in Rotterdam. Maar je weet dat je onderweg wat signalen hebt gemist.

Een paar voorbeelden.

Seks langs de snelweg

Meer dan tien jaar geleden was online dating een tikje sleazy. Wie een partner zocht, klopte aan bij een relatiebemiddelaar of zette een miniadvertentie in de krant, waarbij de tweede optie al dubieuzer was. Als chef internet van de Volkskrant probeerde ik destijds de contactadvertenties uit de krant – we waren marktleider en hadden een sterk submerk met Lekker Single – naar internet over te hevelen. Dat mislukte. De uitgever vreesde kannibalisatie van print en zag de potentie niet van databases en zoekers die elkaar zouden vinden. Bovendien leek dat hele wereldje wat ranzig. Online dating werd geassocieerd met seks langs de snelweg, zeg maar.

Nu is kennismaken via internet volkomen normaal. Het is de norm. Terwijl we even niet opletten, ontstond een markt van enkele tientallen miljoenen euro’s met verschillende grote spelers – Relatieplanet, Lexa, Parship – en mogelijk meer dan honderd kleinere. Geen niche zo bijzonder, of er draait wel ergens een database waarin jouw profiel (christen, moslim, boer, 80+, geek, hondenman) kan worden gematched.

Ik denk dat er nog wel datingsites zullen afvallen. Die markt is nog niet volwassen. Maar belangrijker lijkt me dat online dating ondertussen als het ware ingeburgerd is. Een van mijn beste vrienden heeft na zijn scheiding een nieuwe, naar eigen zeggen leukere vrouw gevonden op internet. Het zusje van een collega vond een man voordat haar gratis proefperiode op de datingsite voorbij was. Twee andere vrienden zoeken, vinden, daten en hopen.

Bier uit blik

Het snelweggevoel is dit: we hebben even niet opgelet en ineens blijkt dat elke Nederlander wel iemand kent die via online dating aan de man of vrouw is gekomen. Wat zojuist nog sleazy was en onveilig leek, blijkt zo verrekte handig dat niemand het negeert. Zoals we met zijn allen ooit ook overgestapt zijn naar gesneden brood en bier uit blik.

Nog wat voorbeelden. Van de honderd bloggers die ik een jaar geleden volgde, schrijvers en wetenschappers over media, de sociologische aspecten van de netwerksamenleving en de gevolgen daarvan op de journalistiek, is – terwijl ik even offline en van de wereld was – meer dan de helft gestopt. Geen rss-feeds meer te vinden. Omdat rss uit de mode is (wat het is), of omdat bloggen verdrongen is door twitter en facebook?

Mij zou het niet verbazen (wie wel?) als we nu of heel binnenkort vaststellen dat de personal computer niet langer de norm is, maar de tablet-pc. Niet dat we het niet hebben geregistreerd, niet dat we het niet zagen gebeuren, maar de toekomst blijkt plotseling al achter ons te liggen. Voor mobiele social media geldt hetzelfde. Dat drong tot me door toen ik me realiseerde dat de definitie van armoede niet langer ‘geen dak boven je hoofd’ is, maar het gemis van een smartphone.

Reacties zijn gesloten.