Betonnen waarheid over de betaalmuur en ‘het nieuws’ is hardnekkig zelfbedrog

25 februari 2012 Geen categorie 0

Op De Nieuwe Reporter schrijft Piet Bakker over betaalmuren en regionaal nieuws. Hij stelt kritische vragen bij de mogelijkheid lezers voor dat nieuws te laten betalen en wijst erop dat eigenlijk alleen financiële kranten successen hebben geboekt met een paywall. Mijn reactie op Bakker staat op DNR en hieronder.

De grootste en al vijftien terugkerende fout is dat kranten over ‘het nieuws’ praten alsof het een pakket is, met maar twee opties: je geeft het gratis weg of je laat je klant ervoor betalen (eventueel via metered access zoals Piet Bakker het model beschrijft dat oa The New York Times hanteert).

Dat is een digitale oplossing voor een digitaal probleem, zou je zeggen. Maar het is de grootste blunder denkbaar. Door internet is ‘het nieuws’ niet alleen meer als pakket of bundel te verkrijgen (dat noemen we een krant) maar in duizend losse onderdelen. Ontbundeling, noemde Clay Shirky dat.

Er is niets tegen paywalls, zolang je maar snapt dat het ene verhaal uniek is, geld kan opleveren, en het andere niet. De ene column wel, de volgende rubriek niet, die krakende primeur wel, dat interview met een celebrity niet (of allemaal andersom, afhankelijk per verhaal van tijd, plaats, concurrentie).

Er is geen betonnen waarheid over een markt voor content. Er is geen gouden wijsheid over de waarde van het nieuws. Het nieuws is in duizend verhalen, rubrieken, genres en categorieen uit elkaar gevallen, die elk hun eigen dynamiek en marktwaarde hebben, telkens ook nog eens wisselend per plaats, lezer, moment.

Zolang we dat niet begrijpen, dat spel niet willen leren beheersen, voeren we een digitale ja-nee-strijd die alleen verliezers zal kennen. Als we de flexibiliteit en creativiteit niet kunnen vinden om ontbundelde verdienmodellen te bedenken, komen we nergens.