Het plopkappopulisme

3 maart 2012 Geen categorie 0

Rutger Castricum willen verjagen van het Binnenhof is even dom als Geert Wilders te betichten van fascisme. De eerste is een journalist, de tweede een democraat. De toon en methodes van beide kun je smakeloos noemen, rellerig en puberaal, boerenleep en hetzerig, maar ‘Rutger’ en ‘Geert’ – beide voornamen zijn een merk, net als ‘Katja’ of ‘Linda’ – mogen doen wat ze doen.

Castricum en Wilders hebben alles met elkaar te maken. Niet dat PowNews bijt als de PVV blaft; de omroep die voortkwam uit GeenStijl is rechts en volks, maar vooral pisbrutaal. Als het moet wordt niet alleen de linkse kerk afgezeken, maar ook een onnozele backbencher van Wilders. De link tussen PowNews en de PVV is de bron van beide. Onbehagen, chagrijn.

Wat Castricum bedrijft, is plopkappopulisme. Hij draagt zijn roze microfoonkap als een mombakkes, een carnavalstronie dat bij voorbaat voorkomt dat hij helemaal serieus genomen wordt. Als hij met snorrende camera en ironische grijns op kamerleden afstapt, schieten die al te vaak in een kramp. Er valt niets voor ze te halen, hun verantwoorde quote wordt weggeknipt, en elke verspreking uitvergroot – maar god, Castricum heeft kijkers.

Populistisch

Voor zover Castricum en PowNed een boodschap hebben – wat ze
vermoedelijk verontwaardigd ontkennen, boodschapperigheid is meer iets van de VARA -, zijn ze unverfroren populistisch. Tegen de elite. Voor de zwijgende meerderheid. Tegen de macht. Voor simpele waarheden. Dat zet de toon, niet de inhoud, maar het effect is hetzelfde.

Deze week was ‘Rutger’ nogal in het nieuws. Omdat Buitenhof-columniste Naema Tahir vond dat hij Cohen zo ongeveer had weggepest. Dat was veel te veel eer. Cohen is keer op keer lullig neergezet, maar die behandeling onderging menig andere kamerlid – en die zitten er nog.

Tahir was zo dom te verlangen dat ‘onfatsoenlijke journalisten’ van het Binnenhof moeten worden verjaagd, te beginnen bij Castricum uiteraard. Die ging natuurlijk bij haar aan de deur verhaal halen, en werd tamelijk hardhandig de deur gewezen door Tahirs partner Andreas Kinneging, ooit huisideoloog van de VVD en ghostwriter van Bolkestein, dus niet bepaald een typisch linkse-kerk-doelwit.

Cynisme

Kinneging handelde nog dommer dan zijn zwangere partner. Even begrijpelijk, daar niet van, en even onhandig. Wie niet tegen het cynisme van Castricum kan, of de man gewoon smakeloos vindt, moet hem negeren, weglopen en vooral niet gaan moddervechten – dat kan hij beter.

Het plopklappopulisme – van Castricum en Wilders – bestaat eruit dat telkens opnieuw de schuld bij ‘de anderen’ wordt gelegd, en alles geoorloofd is om ‘het grote gelijk’ te bevestigen, of dat nou simplistisch is (Rutger) of demagogisch-politiek (Wilders). De plopkap – de media dus – worden daarbij ongegeneerd ingezet, schaamteloos (Rutger) of vilein en behendig (Wilders).

Nogmaals: het hoort erbij. Wie oproept tot het verjagen van Castricum vergeet even wat democratie is. Neveneffect is dat Rutger er sterker uitkomt, als de geus van het vrije woord, de held van de kleine luyden. Hetzelfde gebeurt als je Wilders beticht van fascisme. De man en zijn partij zetten aan tot onverdraagzaamheid, tot uitsluiting, tot angst. Daar moet je hem en zijn stemmers op aanspreken, niet op een historisch verwijt dat incorrect is; Wilders zal het verontwaardigd ontkennen en zijn kiezers zullen antwoorden dat het niet over hen gaat.