Zo kan het wel: story-based metered access

7 april 2012 Geen categorie 1

De gratis-nieuws-discussie is een debat tussen tussen gelovigen en ketters. Beide claimen op morele gronden – “nieuws mag niet gratis zijn”, “de publieke sfeer heeft gratis nieuws nodig” – een monolithisch gelijk. Die verongelijktheid beneemt beide het zicht op de realiteit, en staat in de weg van een intelligente oplossing. Die is er wel. Misschien. Het heet story-based metered access.

[Dit is deel 3 in een serie over De Spotmarkt van het Nieuws; deel 1 en deel 2]

Beide kerken gaan uit van nieuws als containerbegrip. Alsof het nieuws door internet niet uit elkaar gevallen is in losse verhalen, met elk hun eigen sterk, van uur tot uur, van plaats tot plaats, fluctuerende waarde. Beide hanteren een veel te grof beeld van “de klant”, alsof die nog jaarabonnementen neemt en niet van uur tot uur verandert.

Dit is mijn alternatief. Als we nog eens goed kijken naar het meest geavanceerde – zij het ook nog botte – betaalmodel, dat van The New York Times, zien we een oplossing. De Times hanteert het model van metered access. Een bezoeker van nytimes.com krijgt in een maand tien artikelen gratis te zien, daarna moet hij betalen. Dat is slim omdat de krant zijn meest trouwe bezoekers, degenen dus die de meeste waarde toekennen aan verhalen, het meeste laat betalen.

Katrina

Maar ook de Times maakt te weinig onderscheid tussen verhalen. De site doet het een beetje. Als hurricane Irene  huishoudt, zijn alle verhalen over de overstroming gratis toegankelijk. Dat ziet de krant als zijn morele plicht. En artikelen uit het oude archief – voor 1980 – zijn ook gratis in te zien. Bovendien is de paywall van de site poreus: wie via Google binnenkomt, krijgt ook gratis toegang. Daarmee voorkomt de krant dat het bezoek aan de site, en dus de advertentie-inkomsten te hard dalen.

Dat model kun je verfijnen op wat ik “de spotmarkt van het nieuws” heb genoemd. Als de economische waarde per verhaal fluctueert, grofweg afhankelijk van de diepgang en de uniciteit, moet je per verhaal een prijs vaststellen. Dat kan handmatig, door een nieuwsregisseur aan te stellen. Het nadeel van die oplossing is dat ze bewerkelijk is. Maar waarom laat je de waarde van een verhaal niet bepalen door je publiek en een algoritme.

Per verhaal

Zo: de eerste honderd lezers van een verhaal krijgen gratis toegang – of duizend, of tienduizend – afhankelijk van de grootte van je site. Daarna gaat iedereen voor dat verhaal betalen. Tenzij ze tot een bepaalde categorie behoren, omdat ze bijvoorbeeld abonnee van je papieren product zijn, of al eerder een verhaal hebben “gekocht” in dezelfde stroom nieuws, in hetzelfde “verhaal” (voor de follow-up over de kwestie Leers betalen ze dan niet).

Dit model – laten we het “story based metered access” noemen, bij gebrek aan een fatsoenlijke Nederlandse term – pas je niet toe op alle verhalen. Nieuws dat iedereen heeft, dat op 101 staat, dat niet uniek is dus, blijft gratis toegankelijk voor iedereen. Daarmee voorkom je dat je reputatie als “brenger van nieuws” schade oploopt. Ook kun je nog steeds besluiten dat sommige categorieën vrij toegankelijk blijven. Opinie misschien, of die juist niet.

Het effect van dit model zal zijn dat het nieuws dat overal elders te halen is, gratis blijft, maar dat je meest gretige bezoekers gaan betalen voor verhalen die werkelijk waarde hebben. En de economische waarde van een verhaal wordt bepaald door de beste indicator die we hebben: vraag en aanbod.

Reacties zijn gesloten.