Lof op mijn gehemelte

Mijn gehemelte doet weer normaal. Dat is een fijn zinnetje om te noteren. Weken en weken kleefde het overvloedige speeksel er aan vast, als een vette waas op een autoruit. Langzaam trok het weg. Bijna onmerkbaar, zoals alles de afgelopen tien dagen telkens iets beter ging. Een been dat weer meedoet. Een voet die niet meer tintelt. Dagen die weer langer worden.

Sinds anderhalve week slik ik Requip Modutab. Volgens mijn neuroloog zou het onverstandig zijn de dosering van mijn ‘oude’ medicijn Levodopa nog verder op te voeren. De kans op bijwerkingen wordt dan te groot. Die Requip – voor wie het wil weten: 4 miligram een maal daags – doet ongeveer hetzelfde: het vult mijn tekort aan dopamine aan, de neurotransmitter die je motoriek regelt.

Dat komt doordat – voor de echte fijnproevers – de hersencellen in mijn zwarte kernen sneller afsterven dan gebruikelijk. Bij gezonde mensen sterft die substantia nigra met 3 procent per jaar. De symptomen van Parkinson, een ontregelde en verwarde motoriek, doen zich voor als 60 tot 70 procent van die kernen het loodje heeft gelegd. Ik zit daar dus al even onder.

Requip heeft een dubieuze reputatie. Ik ken twee mensen die het hebben gebruikt. De ene, een Amsterdamse vriend, is enthousiast. Net als ik al na een dag of tien is hij enorm opgeknapt. De ander werd van zijn pillen zo gek als een deur. Gokverslaafd en seksbelust – beide precies zoals de bijsluiter van Requip aankondigt, nadat je al gelezen hebt dat je er verward van kan raken en kan gaan hallucineren.

Die bijsluiter leest als het recept voor een Zweedse misdaadthriller, of een mindere aflevering van CSI. Van de Requip kun je, als je het zoals ik doe samen slikt met Levodopa, overbeweeglijk worden. Misselijkheid komt voor. Extreme slaperigheid – wat met een mooi woord somnolentie heet. Je kunt flauw vallen, waanbeelden en paranoia ontwikkelen.

De pil is een product van Glaxo Smith Kline, de farmagigant. Vorig jaar november nog werd GSK in Rennes veroordeeld tot het betalen van een schadevergoeding van 197.000 euro aan de Fransman Didier Jambart, die van 2003 tot 2010 Requip slikte. Ook Jambart werd ‘zo gek als een deur’. Hij vergokte zijn vermogen, en ging verkleed als vrouw op zoek naar betaalde homoseks.

Toen de Fransman Requip ging slikken – voor de echte volhouder: de werkzame stof heet ropinirol – was al wel bekend wat de mogelijke bijwerkingen waren, maar stond dat niet op de bijsluiter. Sinds 2006 is dat wel het geval. Mijn neuroloog beval me het lezen van de vetgedrukte passages op die bijsluiter met enige goedbedoelde, en nu volstrekt begrijpelijke nadruk aan.

Minder dan een op de honderd Parkinson-patiënten, zegt GSK, heeft last van die vreemdste aller bijwerkingen, een gok- of seksverslaving. Tot het tegendeel blijkt, ga ik er blind van uit dat ik tot de meerderheid behoor. Ondertussen tel ik mijn zegeningen: ik ben weer fitter dan ik maanden ben geweest, en voel me nog elke dag iets beter.

Ik steek er een sigaar bij op. Want stoppen met roken, zegt de bijsluiter, is even geen goed idee.

Reacties zijn gesloten.