Een plot met Jane Fonda

15 augustus 2013 Geen categorie 1

Ik kijk naar een Franse film met Jane Fonda. Ze speelt de prachtige oudere vrouw die ze is. Met vier even bejaarde vrienden vormen ze een woongemeenschap om te ontsnappen aan het verzorgingstehuis en voor elkaar te kunnen zorgen. Met Fonda’s vriendin (Geraldine Chaplin) is weinig aan de hand, maar de drie mannen hebben elk wat: de eerste heeft hartklachten die zijn lust nogal in de weg zitten, de tweede is ooit bedrogen door zijn twee vrienden, en de derde dementeert.

Het is de derde film in twee weken tijd waarin dementie de toon zet. Ik kijk ernaar, gefascineerd door de wonderlijke, dwalend gespeelde verwarring van die derde man, en mis al aan het begin van de film dat Fonda de scanfoto’s van haar eigen terminale ziekte verscheurt; ik dacht dat zij een medisch oordeel over haar echtgenoot verborgen wilde houden. Pas later in het verhaal pak ik de draad weer op.

Zo gaat het vaker. Soms kijk ik mee naar de Britse politiefilms waarop we hier in huis nogal dol zijn, of liever nog de Zweedse en Deense tien- of twintig delen tellende politieke thrillers. Telkens weer vraag ik mij af of S. nou zo slim is, zo geoefend in het doorzien van een plot, een halve Holmes zeg maar, of dat ik zo traag begin te worden. Een enkele keer kijk ik een film uit waarvan de pointe me nooit duidelijk is geworden. Dat houd ik meestal voor mij.

Om misverstanden te voorkomen: ik maak mij geen grote zorgen. Je wordt wat ouder en milder, wat slomer en slaperiger. So it goes. Nog altijd kan ik mij verdiepen in complexe journalistieke dossiers met tientallen Engelstalige wetenschappelijke rapporten en lukt het me heel behoorlijk een bijna holistisch verhaal te vertellen in taal die – vermoed ik – iedereen begrijpt.

Ik kan nog een boek met een spanningsboog van tweehonderd pagina’s plotten, zonder halverwege het overzicht te verliezen. Maar onmiskenbaar kost het mij meer moeite dan een jaar of wat geleden. Het is alsof er soms een tandwieltje wegrolt uit het mechaniek, alsof ik mijn bril voor de derde keer laat vallen en het linkerpootje breekt – wat geen metafoor is, maar vannacht gewoon gebeurde. Beschaamd sta ik straks bij de opticien.

Reacties zijn gesloten.