Sinds ik ziek ben gaat het stukken beter

Frénk van der Lindens mond viel open toen ik doodgemoedereerd zei dat ik een deadline had. We zaten in de studio van Radio Kunststof, eind vorig jaar. Ik praatte over de kunst van het verhalen vertellen en vooral over Pistoolvinger. Ik bedoelde er niets mee, maar zo’n opmerking over een deadline wordt snel verkeerd begrepen in een gesprek over een ongeneeslijke ziekte en de dood.

tegel_kunststof

De tegel van Kunststof Radio

Toch was het wat het was. Omdat ik nu eenmaal al een leven lang als journalist te maken heb met het zakken van de krant staat mijn lijf naar dat ritme. En hoewel mijn uitgever mij ruim twee jaar terug maande geen haast te hebben, nam ik mij meteen voor het boek voor het eind van 2015 in te leveren. Totdat ik een klein jaar terug besloot dat vier jaar haalbaar was.

Ik begon aan Pistoolvinger op de dag dat ik mijn diagnose kreeg. Ja, ik had parkinson. Nee, daar ga je niet dood aan. ‘Maar het loopt wel lullig af.’ Ik vroeg nogal dringend aan de twee neurologen of ik kon blijven lezen, denken en schrijven. Daar hoefden ze niet over te delibereren. Op den duur, begreep ik, werd in invalide, of ten minste nogal hulpbehoevend. Maar schrijven zou best gaan.

Vandaag vier ik mijn vierde jaar. Ik drink er een glas koele chablis op, en dan zal ik met mijn lief net als op 21 juni 2011 ’s avonds even in de tuin gaan zitten om op de langste dag van het jaar naar de zwaluwen te kijken. Misschien gooien we zelfs een tennisbal op om de vleermuizen te lokken. Het is de laatste scène van het boek, en de enige die nog geleefd moet worden; geschreven is hij al.

Als vrienden vragen hoe het gaat, zeg ik steeds dit: sinds ik ziek ben, gaat het aanmerkelijk beter. Soms schommelt mijn hoofd, onder de douche zou ik zachtjesaan soms liever zitten dan staan, ik val nog net niet om als ik een broek aantrek – maar goddank schrijf ik, geniet ik van het eksterstel dat leeft in mijn dakgoot en eten zoekt in het pas gemaaide gras. En nog altijd wordt mijn opslag op de tennisbaan beter.