Logboek van een krakend lijf

19 oktober 2015 Geen categorie 2
Mijn lijf rammelt en kraakt als een honderd jaar oude tjalk. Ik hoor de spanten piepen, tel de vlekken op het dek en weet dat ik het roer niet meer kan vertrouwen. Niet zo heel secuur onderhouden, die boot. Nogal afgeragd, dat lijf van mij.

Eind van de week opnieuw onder de MRI-scan. Drie maal is, nou ja, scheepsrecht. Mijn neuroloog is ervan overtuigd dat de immer zure nek en de soms krimpende pijn in een tintelende arm veroorzaakt worden door een hernia.

Of ik me dan ook echt laat opereren, vroeg hij. Dat had ik de eerste keer voor me uitgeschoven. Na de tweede scan van mijn nek vond de neurochirurg dat herniaatje van mij de moeite van de ingreep niet waard. Ik was het zeer met de man eens.

Maar de pijn is nooit weggegaan. Integendeel, van een avondpijn werd het middag- en avondpijn. En de laatste weken word ik er ook wakker mee. Dus ja, als die scan iets operabels laat zien, maar die chirurg me hebben.

Maar om de een of andere reden blijft het daar niet bij. Zoals je koelkast, wasdroger en stortbak van de wc op een dag tegelijk stuk gaan, zo kan ik de ondertitels op tv niet lezen, zit er een gaatje in een kies, en draag ik blarenpleisters op mijn tenen.

Wat dan weer meevalt: de longontsteking die de huisarts vanochtend constateerde, moet met twee of drie dagen antibiotica verdwenen zijn.

Reacties zijn gesloten.