Ja de zee

Na een week gaat je dagritme op de branding lijken. Geen golf slaat precies zo om als de vorige, maar de verschillen zijn verwaarloosbaar. Ze doen er niet toe. Soms verloopt een dag wat waaieriger, vaker valt de wind weg en gebeurt er niets van betekenis.

Ik was vier weken op een eiland in de Cariben. Toen ik het vissersdorp had gevonden waar ik wilde blijven, Laborie op de zuidwestkust van St Lucia, verliep elke dag als de vorige. Ik wandelde over het strand om een boodschap te doen, dacht na over een roman, schreef, at en sliep.

IMG_0222De laatste tien dagen verbleef ik in een huis op het strand. Minder dan acht meter tussen het voeteneinde van mijn bed en de vloedlijn. Aan het eind van de middag, als de zon wat minder sterk was, ging ik soms even op het strand liggen. Een enkele keer liep ik de zee in. Vaker deed ik dat niet.

IMG_0095Elke dag zowat dertig graden. De nachten nauwelijks minder warm. Elke dag de vissers op het strand, de schoolkinderen in hun tenue, de vrouwen op hun veranda. Ik heb hun Laborie met misschien tien andere toeristen gedeeld, enkele Amerikanen, enkele Frans-Canadezen.

Niets meegemaakt. Bijna niets gezien. Ja, de zee. De geur van mama Tilly’s bbq. De dagelijkse gesprekken met Patson die me koffie inschonk. Slapende honden, scharrelende kuikens. Het geluid van de branding. Wat deed je daar de hele dag? Niets, eigenlijk niets.

IMG_0186