Hoogmoed, Arnon?

schrijver en journalist

In zijn Volkskrant-column van vanochtend stelt Arnon Grunberg dat de gedachte aan een maakbare dood getuigt van gevaarlijke hoogmoed. En wie de dood als een pijnstiller beschouwt, is volgens hem gemakzuchtig. We mogen het noodlot nu eenmaal niet ontkennen.

Zou hij het menen? Wie deed Hugo Claus tekort toen hij in 2008 besloot te sterven omdat hij, geplaagd door Alzheimer, niet meer kon schrijven? Was dat een daad van hoogmoed? Kun je Claus alsnog gemakzucht verwijten?

Ik vermoed dat Arnon Grunberg bedoelt te zeggen dat de mensheid iets verliest als we onszelf kunnen klonen, net als die hond. Genetische manipulatie van graan is misschien tot daar aan toe, maar gekker moet het niet worden. Net zo gevaarlijk vindt Grunberg de maakbare dood.

Hoogmoed? Grunberg lijkt me hier de lichtzinnige romanticus  die van het noodlot houdt omdat het zijn leven kleur geeft, en zijn schrijven – zijn bestaan – op gang houdt. Zijn opmerkingen zijn een gemakzuchtig verwijt jegens degenen die zich die luxe niet kunnen veroorloven.