Auteur: Henk Blanken

Palfremans pil tegen parkinson

Jon Palfreman is van 2011, net als ik. De Amerikaanse journalist en liefhebber van verhalen had al veel eerder roem verworven met een tv-reportage over zes ‘versteende’ parkinson-junkies toen hij dat jaar, 2011 dus, hoorde dat hij het zelf ook had. Een paar maanden eerder dan ik. ‘We are members of the same tribe,’ zei…
Lees verder


18 september 2015 0

Bij de voeten van Sam Drukker

Tegen een muur van de galerie hangen drie paar voeten van Sam Drukker. Aan de naakte, bedremmeld naar elkaar toe gedraaide tenen, of aan twee magere afgelopen mannenvoeten, lees je een leven af. Benen, romp en gelaat zijn niet nodig om die man of vrouw te kennen. Sam Drukker liet ze weg.


12 september 2015 1

Schrijver worden om de hoek

Boven mijn hoofd dendert een goederentrein over het spoorviaduct terwijl ik op een terrasje aan de Draakplaats slokjes verzengend hete koffie proef. En ineens denk ik: dat is waar ook, hier om de hoek ben ik schrijver geworden. Om de hoek, dat is de Cogels Osylei in Antwerpen, de bonte belle époquelaan waar de Vlaamse…
Lees verder


6 september 2015 0

De wapperende hand van Joe Cocker

Op een dag, als iedereen om mij heen al wat begint te wennen aan die waggelende eendengang, zie ik voor het eerst ook zélf hoe ik loop. Op de buitenrand van mijn linker voorvoet, alsof ik bij elke stap bijna op mijn tenen sta, stap na stap balancerend als een dwarse, manke ballerina.


18 augustus 2015 0

Wachten op 8 oktober

Ik schrijf niet meer, ik broei. Als bijeen geharkt gras onder een landbouwzeil. Als de hitsige verwachtingen van een puber voor de prom. Een augustusdag die uitloopt op een daverend onweer. Koortsig. Ongedurig. Bungelend tussen hoop – het is een heel goed boek – en vrees, wanen en diepe twijfel. Och heer, kalmeer me.


12 augustus 2015 0

Die man daar met al die armen

In Relevant, het kwartaaltijdschrift van de NVVE – de Nederlandse euthanasievereniging -, verscheen deze maand de tweede van vier columns die ik schrijf over parkinson, dementie en de dilemma’s rond euthanasie. `


30 juli 2015 0

Sinds ik ziek ben gaat het stukken beter

Frénk van der Lindens mond viel open toen ik doodgemoedereerd zei dat ik een deadline had. We zaten in de studio van Radio Kunststof, eind vorig jaar. Ik praatte over de kunst van het verhalen vertellen en vooral over Pistoolvinger. Ik bedoelde er niets mee, maar zo’n opmerking over een deadline wordt snel verkeerd begrepen in een gesprek over een ongeneeslijke ziekte en de dood.


21 juni 2015 0

Op één been kun je niet staan

Nauwelijks schrijf ik nog, maar mijn linker wijsvinger doet steeds eigenzinniger alsof er nog een verhaal verteld moet worden, alsof ik mijn boek niet van de week heb ingeleverd bij mijn uitgever. Meer nog dan mijn schommelende kop en scheve voetzool is die gedurig pingelende vinger de aanzegger van de overbeweeglijkheid die mij nog te wachten staat. Alleen die pistoolvinger tikt nog.


16 juni 2015 0

Pistoolvinger: column in Relevant

Dit jaar schrijf ik drie keer een column voor wat het meest onwaarschijnlijke platform moet zijn. Het kwartaalblad Relevant, tijdschrift van de Nederlandse Vereniging voor een Vrijwillig Levenseinde (NVVE); in die afkorting schemert nog het woord euthanasie door. Het blad is ook online te vinden.   Het is een van de vele voorstudies van mijn…
Lees verder


12 mei 2015 0

De tarotkaarten van de wanhoopswinkel

Mijn zusje belde. Ze was twee weken in Bolivia. Ontmoette daar een man aan wie ze meteen zag dat hij heeft wat ik heb. Die man slikte niet de standaardpillen als levodopa en ropinirol, maar had baat bij medicijnen waarover in degelijke maar alternatieve medische tijdschriften is gepubliceerd. Of ik dat wilde lezen. Stuur maar op,…
Lees verder


2 april 2015 0